Categorie archief: Globalisering & Ontwikkeling

Progress that contaminates…


By Veronika Macku.

I wake up in a small town called Malvinas Argentinas that still maintains something of the traditional village feeling. It is situated very nearby to Córdoba, the capital of the province of the same name, in central Argentina. Edgardo, twenty-seven year old student of agro-economy, Ernesto, his father in his early fifties, and I are heading to a small farm, situated half an hour driving from Malvinas. That is where Edgardo cultivates vegetables and breeds animals for the last three years. He felt attached to nature since he was a small child. While Ernesto drives, he listens to his favourite music: local folklore.

Just when we cross the Malvinas road sign and a red line appears and the houses disappear, we observe a soybean field on the right side, and a special tractor, that the locals call mosquito, that disperses pesticides over the field. Edgardo opens the window of the car, puts his hand outside and says: “The wind blows to the north, in the direction towards Malvinas, do you feel it?” I do the same, I put my hand out the window, and I agree. The wind is strong today. The town is behind us, but a few houses are spread over the field. We keep gazing a little bit more at the landscape and we keep driving to the farm.

The dogs are barking and welcoming us. At the farm a brother and sister live, both are in their fifties. Walking through the farm I come across chickens, sheep and goats. Behind the farm is a small field where some vegetables are growing. However, the fence separates the soybean and the vegetables. To earn a living, the farmers rent the fields to the soybean producers. Edgardo together with another student started their sustainable project in a small part of the field. The agro-economic students desire to show that agriculture can be done differently. They want to cultivate a variety of vegetables and breed animals in a way to maintain order and biodiversity while avoiding the usage of pesticides.

But things are not so easy. They have few resources and their plough has just broken. Ernesto and I drive to the nearby villages and ask if somebody is selling an old plough. Unfortunately, they only sell modern machines that are very expensive. We were told that people only buy ploughs to decorate their gardens. Now back at the farm, Edgardo introduces me to the struggles of the two siblings that own the farm. Their brother died a few years ago. He was walking on the road next to the farm and the wind blew the pesticides from the soybean field towards him. He started to get sick soon after being covered in pesticides; he got seriously ill and three years later he died. Edgardo concludes with his main point: the soybean gives them money to live from by renting their fields, but on the other hand, it produces them serious harm. Edgardo is concerned that people in his hometown of Malvinas, are not fully aware of these potentially serious health risks.

After the morning trip, I am playing in the living room with Felipe. His face, with dark eyes and dark hair, sparkles with energy as always. He is pulling all his favourite toys out of the cartoon box and we play together on the floor. After a while he takes a small grey plastic thing and he shoots at me if it was a gun. I remember the other day, when he was playing with this object as well. That time it was not representing a gun, it was a car. I wanted to know what it was so I asked him. He put it next to his mouth; he imitated breathing, and kept laughing and playing. He explained to me that when his grandfather, Ernesto was sick he needed it to breath. Now his grandfather is not sick anymore, and so he uses the inhalator as a toy.

It was in 2010 when Ernesto still worked as camion driver, transporting cereals. The company he worked for inserted a phosphane pill into the cargo container in order to kill insects inside the cereals. Soon after the company started to introduce the phosphane into the grain, Ernesto started to complain of headaches. He wanted his clothes to be washed properly and his wife started noticing a strange smell on the clothes. He started falling asleep very often. His family saw him fall asleep many times when they were chatting with his family or friends. Ernesto eventually got seriously ill. He was diagnosed with advanced pneumonia and the doctors did not know if he would survive. When they found out some more details about his recent job, they were able to start a proper treatment.

Now, his wife Silvia and their children are involved in the social movement against the factory that would process and store genetically modified corn in their hometown. The movement started two and half years ago. Argentinean president Cristina Fernández was in New York and had just announced a large investment and development project in Malvinas, but the family does not agree with the Monsanto factory being built in their town. On the door of the kitchen a tiny sticker with a skull is glued, that says: Monsanto kills. Progress that contaminates is not progress.

Veronika Macku is an MA student Social and Cultural Anthropology. She is doing fieldwork in Malvinas Argentinas, Córdoba, Argentina.

Potential famine among Syrian refugees has far-reaching implications for the Middle East

Erik van Ommering   Last week around 1.7 million refugees from Syria received the following text message on their cellphones:

“We deeply regret that WFP has not yet received funds to reload your blue card for food for December 2014. We will inform you by SMS as soon as funding is received and we can resume food assistance”

The message was sent by the World Food Program (WFP), one of the UN agencies that has played a vital role in supporting refugees from Syria in Lebanon, Turkey, Jordan and Egypt. Hosting refugees “in the region” has been a key policy pursued by the Netherlands and other countries. Accordingly they seek to both provide aid in efficient manners and discourage refugees from seeking asylum inside, for instance, the European Union.

Purchasing basic food items in a Lebanese grocery story (photo by WFP, link:

Purchasing basic food items in a Lebanese grocery, © WFP

As refugees register in their respective host countries, they receive a special credit card (the ‘blue card’) that is charged monthly by the WFP with the amount of USD 30, enabling refugees to purchase basic food items in selected grocery stores. For many who own little more than the clothes they wore as they fled the brutalities of Syria’s war, this support has proved indispensable. Its suspension may therefore spur catastrophe.

Lees verder

Unilever Researchprijs voor thesis over Marokkaanse vrouwen en chronische pijn

Emmaly Berghuis    Op 27 november heb ik samen met twaalf andere studenten van Nederlandse universiteiten de Unilever Research prijs in ontvangst mogen nemen voor mijn masteronderzoek naar chronische pijn onder Marokkaanse vrouwen. Op de feestelijk verzorgde middag in het hoofdgebouw van Unilever in Vlaardingen hielden we posterpresentaties en kwam minister Jet Bussemaker van Onderwijs langs om ons toe te spreken.

Emmaly met haar begeleiders Edien Bartels (l) en Ina Keuper (r). © Nanning Barendsz



Over het veldwerk heb ik al verslag gedaan op Standplaatswereld. Mijn onderzoek ging over Marokkaanse vrouwen met pijn waarvan de oorzaak onduidelijk is. Vaak is dit pijn in de nek, schouders, rug, knieën en/of voeten. Deze vrouwen zijn ondervertegenwoordigd in therapieën en haken ook geregeld af met behandeling. Ik ben nagegaan hoe migrantenvrouwen betekenis geven aan chronische pijn vanuit een transnationaal perspectief. Daarmee bedoel ik dat deze vrouwen op heel wezenlijke, praktische of emotionele manieren verbonden zijn met meerdere leefwerelden die sterk kunnen verschillen. Ze onderhouden dagelijks contact met familie in het thuisland, door naar hun zorgen te luisteren, geld te sturen, of door daar op vakanties te gaan. Als migrante uit Marokko zoek je betekenis vanuit deze voor anderen min of meer gescheiden leefwerelden. Hoe zoeken migrantenvrouwen naar betekenis als het gaat om chronische pijn? In de verschillende leefwerelden bestaan eigen regels en verwachtingen ook ten aanzien van pijn. De conclusie van mijn onderzoek was dat ‘pijngedrag’ te maken heeft met het voortdurend navigeren tussen meerdere opvattingen over pijn uit verschillende leefwerelden.

Lees verder

“Ontwikkeling is conflict”: Jan Pronk op de VU

266px-Jan_Pronk_portraitDoor Nadine Goeree. Op 24 oktober j.l. gaf oud-minister van Ontwikkelings-samenwerking prof. Jan Pronk een lezing bij de Afdeling Sociale en Culturele Antropologie aan de VU. Hij was uitgenodigd in het kader van het NWO-WOTRO Integrated Research Programme (IP) Development as a Trojan Horse?: Foreign Large-Scale Land Acquisitions in Ethiopia, Kenya, Madagascar and Uganda dat geleid wordt door Sandra Evers, universitair hoofddocent bij de afdeling. Tijdens de lezing gaf Prof. Pronk zijn visie op ontwikkelingssamenwerking, duurzame ontwikkeling en conflicten. Zijn visie is gebaseerd op zijn achtergrond en ervaring in de afgelopen vijftig jaar. Jan Pronk heeft economie gestudeerd en verbindt ontwikkelingssamenwerking met economische mogelijkheden, en ook met de toenemende globalisering. Pronk’s belangrijkste stelling was dat ontwikkeling gelijk staat aan conflict.

Volgens Jan Pronk staat ontwikkeling voor een proces van verandering en verbetering. Dit proces wordt gevormd door de waarden en principes van de deelnemers. Bij ontwikkeling zijn personen of groepen betrokken die verschillende bijdragen willen of kunnen leveren. Om ontwikkeling te laten slagen moeten de personen voor wie de ontwikkeling bedoeld is willen veranderen en participeren. Zelden is er ultieme overeenstemming in de gewenste vorm van ontwikkeling tussen de verschillende betrokkenen. Actoren streven naar vooruitgang, die in sommige gevallen door beperkte beschikking tot land of (financiële) middelen niet haalbaar is. Globalisering is volgens Pronk een economisch en technologisch proces waarbij het behalen van winst voorop staat. Door de toenemende globalisering neemt ook het aantal conflicten toe. Binnen een economisch proces kan er sprake zijn van een win-win situatie, doordat meerdere partijen erop vooruit kunnen gaan. In politiek opzicht kan er sprake zijn van een win-verlies situatie, waarbij de ene partij zich moet schikken naar de wensen van de andere partij. Het behalen van winst binnen een economisch proces kan ook negatieve consequenties hebben voor de betrokkenen. Zo kan er een conflict ontstaan. Lees verder

Wat is er aan de hand in Jemen?

Door Marina de Regt
Een maand geleden werd Sana’a, de hoofdstad van Jemen, door de shi’’itische rebellengroep de Houthis ingenomen, een paar weken later was de havenstad Hodeidah aan de beurt en sinds een week zijn er felle gevechten tussen Houthis en AQAP (Al-Qaida on the Arabian Peninsula) in het stadje Rada’ dat ten zuidoosten van Sana’a ligt. Ik heb anderhalf jaar in Rada’ gewoond en gewerkt en viereneenhalf jaar in Hodeidah, dus deze berichten schokken me zeer. Wie had ooit gedacht dat het rustige Hodeidah, waar tribale sentimenten ver te zoeken zijn, het doelwit zou worden van een sectarische groep? Dat het in Rada’ de laatste jaren niet rustig meer was had ik wel begrepen. Niet alleen is AQAP opgerukt vanuit het oostelijke woestijngebied van Jemen, maar ook de lokale stammen liggen in dit deel van Jemen regelmatig met elkaar overhoop. Wat is er aan de hand in Jemen? Hoe kan het dat de Houthis, een minderheidsgroepering uit het noorden, in zo’n korte tijd zo snel opgerukt zijn? Wat willen de Houthis eigenlijk? En wat vindt de gemiddelde Jemeniet daarvan? Lees verder

In the Name of the Victims? Transitional justice in Peru

8 Oktober jongstleden promoveerde Mijke de Waardt aan de VU op het proefschrift: “In the Name of the Victims? Victim-Survivor Associations Negotiating for Recognition in Post-Conflict Peru.” In deze blog vat zij haar dissertatie samen.

Foto voorkant Mijke

Mijke de Waardt   In de berichtgeving door media en humanitaire organisaties worden slachtoffers van burgeroorlogen of dictaturen vaak eenzijdig afgeschilderd. Iedereen herkent waarschijnlijk de beelden van wenende personen die foto’s van hun gestorven of verdwenen geliefden omhooghouden, of van wanhopige mensen die uitleggen wat voor angstaanjagende ervaringen hen zijn overkomen. Minder wordt getoond hoe deze mensen gezamenlijk proberen om hun leven te reorganiseren na het ervaren van dergelijke incidenten, en wat voor politieke eisen zij hebben voor de toekomst van hun land.

Het geven van getuigenissen is een voorbeeld van de belangrijke rol die slachtoffers kunnen hebben in een transitieperiode, waarin onder andere activisten, politici, journalisten en wetenschappers proberen om een reconstructie te maken van mensenrechtenschendingen die begaan zijn tijdens het voorgaande gewelddadige conflict of repressief regime. De verhalen van ooggetuigen vormen tegenwoordig één van de belangrijkste bronnen van informatie voor het achterhalen van deze historische feiten.

Lees verder

Turkije: rouw uit protest

Turkije mijnramp mei 2014Door Emine Igdi, Edien Bartels en Lenie Brouwer. Iedereen heeft het over het mijnbouwongeval, het grootste in de Turkse geschiedenis. De televisie laat de meest vreselijke beelden zien. Mensen zijn hierdoor zo geraakt dat zij manieren zoeken om hun solidariteit te betuigen. Een ding is duidelijk, zo horen we overal om ons heen, dit is geen ongeluk, maar moord. Onlangs heeft het Parlement nog kritische vragen gesteld over de veiligheid van de mijnen, maar de regering vond een onderzoek overbodig.

De gemeente van Diyarbkakir, Oost Turkije, heeft alle activiteiten voor drie dagen stilgelegd en een herdenkingsdienst georganiseerd. De burgemeester en alle ambtenaren hebben gezamenlijk gerouwd. Een foto van de herdenkingsdienst staat op de voorpagina van de krant. Een zwarte, vlag hangt halfstok op het gemeentehuis. De vlag uit het raam van het partijbureau van de Koerdische partij BDP is zelfs nog groter. Lees verder