Categorie archief: Muziek/Kunst & Media

Wat hebben een loods op de Nederlandse hei en een café in Sarajevo met elkaar gemeen? Over de realisatie van een Heterotopia in het dromen over Utopia.

Een alternatief café in Sarajevo. Foto: Gerwin Peelen

Een alternatief café in Sarajevo. Foto: Gerwin Peelen

Door Gerwin Peelen. Terwijl ik in Sarajevo zit ontspint zich in mijn thuisland een nieuwe tv-serie: Utopia. Vijftien mensen worden op een afgelegen terrein gezet en mogen hun eigen, ideale, wereld creëren. Het klinkt als een sociologisch experiment. Helaas is het een tv-serie en moeten er dus wat spelelementen in worden gestopt wat de academische waarde van het experiment teniet doet. Bovendien laat de dagelijkse uitzending ons maar een deel zien: wat is in scene gezet en wat wordt weggelaten? Niemand zit te wachten op een integrale uitzending van een potje Rummikub. De serie is een paar weken onderweg en er hebben al redelijk veel verbale confrontaties tussen de deelnemers plaatsgevonden. De ingebouwde eliminaties zorgen bovendien voor een politiek steekspel. De intro van het programma geeft aan dat er geen regels zijn maar het is bijna ondenkbaar dat er in het geheel geen democratisch element inzit. Het zou tot behoorlijk wat commotie leiden als één persoon een dictatuur vormt en vervolgens het monopolie van geweld uitoefent op de andere kandidaten. Dus helemaal vanaf nul zullen de deelnemers niet beginnen. Lees verder

Hoe overleef ik een geprezen masterthesis?

moos75_n

Door Moos Pozzo. Voor mijn masterscriptie Culturele Antropologie draaide ik afgelopen jaar een paar maanden mee in het dagelijkse leven van jonge asielzoekers in Nederland. Ik kwam onder meer tot de conclusie dat voor de jongeren participatie, of ‘actief blijven’ zoals zij het uit drukken, een basisbehoefte is om zich staande te houden in dagelijks zeer onzekere omstandigheden. Ze zien zich echter gedwongen tot passiviteit en voelen zich gemarginaliseerd en uitgesloten. Het Nederlandse ontmoedigingsbeleid lijkt er voor te zorgen dat veel jonge asielzoekers juist meer verlangen naar een verblijfsvergunning. Zij zien een vergunning  namelijk als enige mogelijkheid om nuttige activiteiten te ontplooien.

Er is nog veel werk te verzetten voordat het recht op participatie (artikel 12 van het VN-Kinderrechtenverdrag) en het recht op recreatie (artikel 31 van het VN-Kinderrechtenverdrag) gerealiseerd zijn voor kinderen op asielzoekerscentra. Tegelijkertijd zijn de jongeren zeer sceptisch over het hebben van rechten. Ze zijn gericht op hun toekomst en zien een mogelijke positieve uitkomst van hun asielprocedure als ‘een kwestie van geluk’. Lees verder

Beyoncé: de Paradox van Feminist en Stoeipoes

Beyonce

Beyonce tijdens een concert
Bron: Flickr (met creative commons license)

Door Marit Bakker. Vrijdag heb ik voor het eerst een aankoop gedaan op iTunes. Met een Android telefoon en Windows computer komt het daar nooit van, maar voor Beyoncé’s nieuwste album nam ik ongeveer anderhalf uur de tijd om een iTunes account aan te maken, dan een click-and-buy account en vervolgens met beide helpdesks aan de telefoon te hangen omdat het natuurlijk niet in een keer kon lukken. De beloning was zoet. En oh zo sexy. Miss Bey heeft in haar nieuwe visuele album flink uitgepakt en trakteert ons op 14 nieuwe nummers en 17 zinderende videoclips. Na ongeveer een uurtje met volle bewondering het hele album te hebben bekeken, liet ik de teksten tot me doordringen. Het behoeft geen uitleg dat Beyoncé haar meest sensuele kant laat zien op dit album. Na het beluisteren van Drunk in Love, Partition en Rocket, kunnen we er wel van uitgaan dat Ms. Carter veel plezier beleeft tussen de lakens. Maar het is vooral haar stellige houding als feministe die me intrigeert. Lees verder

Marokko:een artistieke uitzondering tijdens de Arabische Lente

Door Najat El Hani

Hallo, ik ben Najat en recent afgestudeerd in Sociale en Culturele Antropologie aan de Vrije Universiteit in Amsterdam. Het afgelopen studiejaar heb ik in het kader van de Arabische lente onderzoek gedaan naar de Marokkaanse 20 februari beweging in Rabat. Ik startte mijn reis met een degelijk onderzoeksplan over hoe activisten van deze sociale beweging (on)veiligheid en mondiale invloeden ervaren. Bij het bestuderen van alle artikelen, boeken en YouTube filmpjes dacht ik al snel in politieke termen en beeldde ik me jongeren in die op deze wijze actief bijdroegen aan verandering. Het tegendeel bleek waar te zijn. Tijdens het eerste gesprek met mijn sleutelinformant Youness, worden mijn politieke statements al snel van tafel geveegd; ‘wij hebben geen vertrouwen in het systeem en niet alles wat wij doen is politiek gerelateerd, verandering moet van onderop komen en dat kan ook via kunst.’ Hij legt uit dat artistieke initiatieven mensen in hun eigen omgeving op ludieke wijze aan het denken kunnen zetten. Ik was erg verrast door zijn antwoord: hoezo artistiek? Lees verder

“This is how it is”. Your Informant’s Recognition as the Ultimate Reward

renskeoptredenDoor Renske den Uil
During the first semester of the master Social and Cultural Anthropology, you are working on the development of a research proposal. After four intense months of reading, writing, re-reading and re-writing, you leave to the field. Then, for a three-month period of time, you are doing fieldwork and the distant words you have read throughout the first few months of the master, are now becoming personified in the stories and lives of your informants. You start to build relationships with these informants, some superficial and formal, others profound and sometimes even evolving into special friendships. After three months have passed, you have to leave the field again. The friends you have made stay behind, but with a suitcase full of data you carry their stories and lives with you.

These stories are fixed: in your notebook, in your photo’s, in your video’s, in your voice-recorder, and most of all in your mind and heart. Returning from the field, you face three more intense months in which you have to translate the reality of your informants back into words again. Solving the ethnographic puzzle leads to the final result of this master: a complete master-thesis. After a full academic year of toiling, floundering and doubt, you hand in your thesis and ultimately receive a grade that reflects the quality of your work. For many of us, this is where the thesis-era ends. For me, however, this was not the case.

Lees verder

aNTHROPOLOGiSTS iN aRT & GaLERia LETO PRESENT:

gorilla

Invite by: Gorilla

Anthropologists in Art and Galeria Leto present:

Gorilla Goes Bananas
Dutch graphic designers breaking the news with a twist
a masterclass – a lecture – an exhibition
May 23rd – June 15th, 2013
Galeria Leto, Minska 25, Warsaw (PL)
Opening: Thursday May 23rd, 20.00 hrs Lecture: Thursday May 23rd, 17.30 (doors) 18.00 (start lecture), (free entrance). Guestspeakers: Piotr Rypson, Gorillas (Alex Clay / Lesley Moore, Richard vd Laken / De Designpolitie, Herman van Bostelen) Masterclass: May 24th – 25th Exhibition: May 23rd – June 15th

Geluiden van geloof

flyer_Het_Geluid_van_het_Geloof_-_kopieDoor Ferdous Arachid en Cathelijne van Roden Als antropologen in spe zijn wij constant bezig met het begrijpen van zowel onze eigen als andermans cultuur. Religie komt vaak naar voren als een belangrijk onderdeel van cultuur. Religie is een moeilijk te begrijpen verschijnsel omdat iedereen hier zijn eigen invulling aan geeft. Om geloof en de verschillende visies hierop, beter te begrijpen hebben wij, eerstejaars antropologiestudenten, op 26 februari 2013 een bezoek gebracht aan Imagine IC in de  Amsterdamse Bijlmer. We hebben er een expositie bezocht en meegedaan aan een workshop.

Imagine IC is een centrum dat hedendaagse verhalen van Nederlanders met diverse achtergronden verzamelt en op verschillende manieren exposeert om zo op eigen wijze bij te dragen aan het cultureel erfgoed van ons land. In de expositie genaamd ‘Mijn God’ stond het geloof centraal en werden er aansluitend op dit thema ‘data’ verzameld in de vorm van geluiden die geassocieerd worden met geloof. Op deze manier poogt Imagine IC een unieke bijdrage te leveren aan het arsenaal van geloofsuitingen. Schrift, beeld en spraak zijn inmiddels geen uitzonderlijke media meer, maar geluid is een vrijwel onberoerd begrip als het aankomt op associaties met geloof. Lees verder

‘Music to the Rescue’…

Een bericht uit Uganda van één van onze masterstudenten.

IMG_0598renske met boys

Door Renske den Uil.
… luidt de slogan van Mlisada, een project waar straatkinderen eten krijgen, kunnen douchen en de mogelijkheid hebben om muziek te leren spelen (zowel brassinstrumenten als gitaar, viool, piano en traditionele instrumenten zoals de adungu en de full set drums). Daarnaast biedt Mlisada onderdak aan zo’n tachtig voormalige straatkinderen, die dankzij Mlisada naar school kunnen en hier ook muziek leren maken. Mlisada is het project waar ik deze drie maanden een groot deel van mijn veldwerk doe. Waar ik begin januari nog baalde dat een groot deel van mijn onderzoeksvoorstel linea recta de prullenbak in kon, heb ik inmiddels een aangepaste focus, twee nieuwe projecten als case study en kan ik met recht zeggen dat ik hier, als een muziekliefhebbende antropoloog, mijn droomonderzoek doe. Lees verder

Anthropologists in Art presents: Neon Warszawski

AiA_NW_invite_web_DEF600

Anthropologists in Art presents: Neon Warszawski – Polish Neon, a photography exhibition on Socialist visual communication

By Ilona Karwinska & Krzysztof Wojciechowski

February 9th – March 16th @ WM GALLERY, Elandsgracht 35, 1016 TN, Amsterdam

OPENING: SAT. 9th OF FEBRUARY, 17.00-19.00

About the exhibition:
In 1957, at a conference in Czechoslovakia, Communist Party ideologues agreed that neon could be a way to reconcile the seemingly contradictory ideas of communism and consumerism in their ailing, state-run economies. The Polish Socialist Party, having created the state-run company ‘Reklama’, throughout the 1960’s and 70’s, recruited prominent artists and designers to bring about a transformation through light, playfully modifying the uniformity of the grey, drab socialist skyline. “Neon Warszawski – Polish Neon” shows the photographs of two Polish artists, photographer and Neon Muzeum director Ilona Karwińska and independent photographer Krzysztof Wojciechowski, whose photographs of old school Polish neon signs adorn the walls of WM Gallery. Both artists present the exquisitely designed neons from the 60’s, 70’s and 80’s from different perspectives. Whereas Karwińska’s photographs present the signs from a more ‘documentary’ point of view, due to her efforts of rescuing the old signage from disintegration and anonymity, Wojciechowski’s black and white photographs from the 1970’s show us night-time Warsaw as it must have been; glum, dark and deserted, enlivened only by the fanciful rectangles and curls of Poland’s premier designers in light. Visit the official webpage HERE. Lees verder

Dancing Bamboo

SpW Ulrike foto SAM_0185

Another fieldwork 2013 report!

By Ulrike Scholtes  Walking up the little hill in Yokohama to reach the studio my Sunday-workshop takes place at, I have to pass a bamboo forest. On sunny days, which are common here in Japan, it looks nicely illuminated, showing all the different shades of brown and green it has to offer. Towards the centre the forest turns extremely dark, but I am still able to see the many rows of bamboo trunks, that appear almost artificially organized. From here I have to walk a few meters straight and turn right at the massive orange tree, one of the landmarks I desperately need to survive here in Japan and find back the places I have been before. Soon a discrete sign will appear on my right hand, saying “Kazuo Ohno Dance Studio”, I believe the only sign in this neighbourhood that provides an English translation for the Kanji words. The sign leads to the – with childish mosaic patterns cheerfully decorated – path, I have to take in order to reach the studio. The second path leads to YoshitoOhno’s house. It used to belong to Kazuo Ohno, one of the two establishers of butoh dance. Out of different parts and materials that belonged to an old, and now fully deconstructed, elementary school, Kazuo Ohno had the first butoh dance studio built on this piece of lands, where he and HijikataTatsumi would practice and philosophize about what authentic Japanese, dance, but most importantly about what the body is. Lees verder