Singapore (picture by jjcb)

Door Freek Colombijn Eerder schreef ik over het Philips Center for Health and Well-being. Dit centrum is een kleine afdeling in Philips, die strategische studies verricht, met input van twee denktanks. De denktank waar ik sinds twee jaar deel van uitmaak houdt zich bezig met leefbare steden. Welke factoren maken een stad leefbaar en hoe is de leefbaarheid te bevorderen?

De eerste bijeenkomsten bogen we ons over de vraag wat de kenmerken zijn van een leefbare stad. Drie factoren hebben we onderscheiden in het AIR model. De A staat voor Authenticity. Authenticiteit is een lastig begrip in de antropologie, maar de denktank bedoelt ermee dat steden iets herkenbaars moeten hebben, zodat de bewoners zich in de stad kunnen oriënteren en zodat ze iets hebben om trots op te zijn. De I staat voor Inclusiveness, het ideaal dat iedereen -ongeacht gender, leeftijd, religie of etniciteit- een plek moet kunnen krijgen in de stad. Voor mij is dit het meest moeilijke punt in het AIR model. Terwijl ik me wel steden kan voorstellen die iets authentieks hebben, bestaat er volgens mij geen samenleving die geen enkele groep marginaliseert. De R staat voor Resilience, het vermogen om je opnieuw uit te vinden als de (economische) omstandigheden een stad daartoe dwingen.

De denktank wil nu een stap verder gaan en heeft een zelfevaluatie-formulier ontworpen, dat stadsbesturen, ondernemers en NGOs ertoe moet aanzetten na te denken over de vraag hoe leefbaar hun stad is en waar ruimte is voor verbetering. Voor mij als antropoloog is deze fase in de ontwikkeling van de denktank een moeilijke. Terwijl ik graag meedacht over de vraag waarom sommige bestaande steden leefbaarder zijn dan andere, heb ik grote moeite om stadsbewoners te vertellen hoe ze hun steden idealiter moeten inrichten. De antropoloog, zeker als die verbonden is aan een universiteit, is veel meer getraind om te luisteren en te analyseren, dan om top-down te vertellen wat er moet veranderen. Juist omdat ik dit een moeilijke fase vind, is de overgang van analyse naar beleidsimplementatie voor mij interessant.

Een praktisch punt is het vinden van een stad waar we de zelfevaluatie als pilot kunnen laten uitvoeren. Aanvankelijk dachten we aan Chengdu, een miljoenenstad in China. Toen echter een ambtenaar uit Chengdu het zelfevaluatie-formulier onder ogen kreeg om dat te vertalen van het Engels naar het Chinees, gaf hij aan dit niet te kunnen doen. Als hij de vragen over Inclusiveness (mannen en vrouwen, Han Chinezen en Tibetanen hebben gelijke rechten en gelijke kansen?) zou vertalen, zou hij ogenblikkelijk gestraft worden met ontslag. Een andere stad vinden die de zelfevaluatie wil uitproberen is lastig, omdat een aantal stadsbesturen blasé lijken te zijn geworden. Er komen teveel organisaties langs die de steden vertellen hoe het moet. Bescheidenheid is op zijn plaats.

Intussen blijf ik moeite hebben met de luxe waarin de denktank opereert. De laatste bijeenkomst vond plaats in het Shangri-La hotel in Singapore. Ik word van het vliegveld afgehaald in een limousine, waarvan het portier naast mijn zitplek 14 verschillende knopjes telt. Ik heb geen idee waar ze allemaal voor dienen, maar probeer met succes eentje uit die het zonneschermpje ophaalt. Het ontbijtbuffet is zo krankzinnig uitgebreid dat er wegwijzers zijn geplaatst naar de verschillende delen: het continentale ontbijt, het Chinese eten, het Maleise eten, het Indiase eten, het Engelse ontbijt, de fruitbar, het yoghurt buffet, enz. We worden gedurende de dag een voor een even uit de bespreking gehaald om voor de camera geïnterviewd te worden. De filmpjes komen op de website van het Philips Center for Health and Well-being, maar ik vraag me af hoe onoprecht het overkomt als ik praat over leefbare steden in een duurzame wereld, met op de achtergrond de lounge van een energie- en waterslurpend 5-sterren hotel. Ik voel me dan beter thuis op mijn volgende bestemming van deze reis, een eenvoudige stadswijk in Indonesië, waar de bewoners zelf afval scheiden en van de schillen compost maken om door de hele wijk planten in potten op te kweken.

 Voor de resultaten van de denkdank, ga naar www.philips-thecenter.org.

Freek Colombijn is als antropoloog verbonden aan de afdeling Sociale en Culturele Antropologie van de Vrije Universiteit. Op Standplaatswereld berichtte hij verschillende malen onder andere over zijn onderzoek in Indonesische steden.

Sinds de val van Suharto in 1998 is veel ten goede veranderd in Indonesië. Het land wordt democratischer bestuurd en de burgers hebben meer verweer. Toch worden mensen nog steeds van hun grond gegooid. Ik kreeg onlangs zo’n geschiedenis verteld door het wijkhoofd van kampong Alon-Alon Contong, Surabaya. Ik moet van hem luisteren en hij geeft me na afloop een stapel documentatie (kopieën van krantenknipsels en vonnissen) mee om in Nederland verslag te doen.

De kampong ligt ironisch genoeg vlakbij het vrijheidsmonument van Surabaya. Eerst leiden het wijkhoofd en een lid van de Surabaya Heritage Society mij rond door de wijk. Ik krijg waterputten van honderd jaar oud te zien, ‘de enige putten die nog in het centrum van de stad in gebruik zijn’. Ik mag ook een groot, oud gebouw binnen; ik kijk aan tegen de onderkant van het pannendak; alle wanden zijn verveloos. ‘Een pakhuis’, denk ik aanvankelijk. Maar dan zie ik het: het is een kolossale, koloniale villa, met een centrale gang met links en rechts hoge kamers en een voor- en achtergalerij. In de keuken liggen oude tegels op de vloer.

98 % van de bevolking is Chinees, maar ze wonen zoveel generaties in de stad, dat niemand een Chinees dialect spreekt. Hun omgangstaal is Javaans, maar dan op zijn Surabayaas. Hun inkomens zijn gering. Een aantal werkt voor een catering bedrijf; het eten wordt op straat bereid bij gebrek aan een keuken. Mijn gids, het wijkhoofd, wijst ook zijn huis aan; een woninkje zonder een raam in een steeg zonder licht; op de voordeur hangt een Che Guevara poster.

In de wijk staat een hotel (dat ook als illegaal bordeel wordt geëxploiteerd) en de eigenaar ervan probeert een honderdtal huishoudens weg te krijgen om uit te breiden. Deels is dat gelukt door mensen te intimideren om hun grond te verkopen. Door het plaatsen van zeven geweldig grote ‘blowers’ die met veel geraas keukenluchtjes de wijk in blazen heeft het hotel het leven van de naaste buren ondraaglijk gemaakt. Maar andere bewoners houden hardnekkig vast aan hun stukje grond. Met als gevolg dat midden op de parkeerplaats van het hotel drie geïsoleerde huizen staan van mensen die weigeren zich te laten wegjagen.

Het hotel is naar de rechtbank gestapt en heeft zeventien bewoners aangeklaagd als illegale occupanten van de grond. In eerste instantie wonnen de bewoners, maar in hoger beroep won de hoteleigenaar. De bewoners hebben doorgevochten tot aan de Hoge Raad, maar werden daar in het ongelijk gesteld. Ze stonden zwak, want hoewel ze generaties lang hier wonen, had niemand een officieel eigendomsbewijs van de grond en het hotel wel. Er zijn hardnekkige geruchten dat de rechters en het kadaster zijn omgekocht door de hoteleigenaar. Uiteindelijk heeft de Hoge Raad uitspraak gedaan dat ze de grond moeten ontruimen. De naam van het hotel? Hotel Vini Vidi Vici [sic], of Hotel V3. Maar voorlopig houden de bewoners nog even stand. De weg naar de wijk is gebarricadeerd (maar helaas heeft het hotel een eigen ingang). De arme Chinese bewoners zijn teleurgesteld in rijke Chinezen in de stad, die hun invloed niet aanwenden om hen bescherming te bieden. Ze krijgen nog het meeste solidariteit van niet-Chinese burgers die geven om dit stukje Oud-Surabaya en zijn bewoners.

Als we afscheid nemen wil ik het wijkhoofd vragen waarom hij ondanks alle tegenwerking van de staat toch een T-shirt draagt met daarop de Garuda, het nationale symbool van Indonesië. Maar ik krijg niet eens de kans mijn zin af te maken. ‘Ik ben toch in Indonesië geboren? Natuurlijk houd ik van Indonesië!’

Wie de vonnissen wilt opzoeken en nalezen, het gaat om de zaken PN Surabaya No 326/2009, PT Surabaya 261/2010 en MA 1372/2011.

Freek Colombijn is als antropoloog verbonden aan de afdeling Sociale en Culturele Antropologie van de Vrije Universiteit. Hij schrijft regelmatig voor Standplaats Wereld over zijn onderzoek in Indonesische steden.

Door Maaike Benders.

De volgende verkiezingen, die twintig jaar later plaatsvonden, werden door haar partij geboycot vanwege oneerlijke spelregels. Een week na de verkiezingen werd haar huisarrest opgeheven, en vervolgens nam een ‘nominale burgerregering’ de macht over van het leger. In de loop van 2011 voerde deze een opmerkelijke hoeveelheid hervormingen door, en zocht onder andere toenadering tot Suu Kyi’s partij. Het resultaat was dat zij zich verkiesbaar stelde voor de tussentijdse verkiezingen. Afgaand op de hoeveelheid merchandise die Yangon de afgelopen maanden overspoelde, lijkt ze wederom af te stevenen op een overtuigende overwinning. In Europa wordt het verkiezingsnieuws op de voet gevolgd. Niet geheel toevallig zal na 1 april het Europese sanctiebeleid op Myanmar worden herzien. De gang van zaken tijdens de tussentijdse verkiezingen lijkt hierbij van doorslaggevend belang. De nieuwe regeringsleiders lijken gebrand op een positief imago, en nodigden zelfs buitenlandse verkiezingswaarnemers uit. Bij de buitengewoon snelle ontwikkelingen zijn wel wat kanttekeningen te plaatsen.

 Hoewel de indruk ontstaat dat Aung San Suu Kyi geen strobreed meer in de weg gelegd wordt, klagen haar aanhangers over voortdurende intimidatie en onregelmatigheden. Zo slagen veel mensen er niet in zich te registreren als kiezer, en verschijnen overledenen op de kiezerslijst. En terwijl de regering verkiezingswaarnemers uitnodigde, werd een onaangekondigde delegatie het land uit gezet, en worden de media nog steeds gecensureerd op overheidskritiek; monitoring dient wel volgens de overheid’s regels plaats te vinden. Ondertussen vindt in de noordelijke Kachin staat nog altijd een conflict plaats tussen het overheidsleger en gewapende Kachin, met een groot aantal vluchtelingen tot gevolg.

Is hier nu sprake van een Birmese ‘Renaissance’, of een schijnvertoning? Hierover is men het zowel binnen als buiten het land niet eens. De overheid heeft concrete concessies gedaan op het gebied van politieke gevangenen, economische ontwikkeling en vredesonderhandelingen. Maar gezien de militaire achtergrond van de huidige machthebbers, is een bepaalde mate van wantrouwen niet onbegrijpelijk. Velen wijzen er bovendien op dat verandering aan de top niet automatisch leidt tot verbetering op lokaal niveau. Aangezien de regeerstijl onder het Birmese leger werd gekenmerkt door angst zaaien en incompetent leiderschap, is het niet verwonderlijk dat lokale leiders in deze onduidelijke tijden teruggrijpen op repressieve middelen. Dit is een erfenis van decennialang militair bewind, die zelfs met de beste bedoelingen niet in korte tijd ongedaan gemaakt kan worden.

Misschien wel de grootste onzekere factor schuilt in de aanstaande economische ontwikkelingen. Nu een nieuwe politieke lijn lijkt ingezet, staan investeerders en toeristen te springen om dit relatief onontdekte land te betreden. Van de recente economische maatregelen, zoals verruiming van investeringsmogelijkheden en een belastingvrije periode voor buitenlandse investeerders, is nog lang niet duidelijk hoe deze de meerderheid van de Birmese bevolking zullen beinvloeden. De bekende econoom Joseph Stiglitz, die onlangs het land bezocht in de rol van adviseur, sprak de hoop uit dat Myanmar zou leren van de door andere landen begane fouten op het gebied van economische groei.

Een grotere kloof tussen arm en rijk zou desastreus zijn voor Myanmar’s ontwikkeling op de lange termijn. De huidige regering staat ontegenzeggelijk een zware klus te wachten. De bevolking kan alleen maar hopen dat een toekomstige bijdrage van Aung San Suu Kyi, de NLD, en een groot aantal buitenlandse actoren uiteindelijk zal leiden tot een einde aan het geweld en het begin van duurzame economische groei.

Maaike Benders werkt op de afdeling sociale en culturele antropologie aan de Vrije Universiteit Amsterdam.

Door Maaike Benders 

“Birmese lente: die vergelijking gaat mank”

Deze ontwikkelingen roepen verschillende reacties op. De Association for Southeast Asian Nations beloonde de ontwikkelingen in Myanmar met het voorzitterschap voor 2014. Ook veel westerse media zien de start van een nieuwe lijn door de regering die sinds begin dit jaar aan de macht is. De VS spreken van ‘winds of change’, en kondigden recentelijk aan dat hun minister van buitenlandse zaken voor het eerst in vijftig jaar het land zal bezoeken. Nederlandse media spreken van ‘dooi’, of zelfs ‘Birmese lente’. Vooral die laatste vergelijking gaat mank, want voor zover de veranderingen al structureel te noemen zijn, komen ze toch duidelijk van bovenaf, in tegenstelling tot de ‘Arabische lente’. 

Vanuit lobbygroepen in Thailand en Amerika gaan nu geregeld nieuwsberichten uit die wijzen op de voortdurende misstanden. Waarschijnlijk is men bang dat deze voorzichtige ontwikkelingen worden aangegrepen voor het normaliseren van internationale betrekkingen, en dat de regering hiervan handig gebruik zal maken om het imago te verbeteren, terwijl de meest prangende items op de agenda’s van activisten nog niet zijn opgelost: veel grote commerciële projecten worden gewoon voortgezet ten koste van de bevolking, de meerderheid van de politieke gevangen zit nog vast, en in de grensgebieden wordt nog steeds gevochten.

Toch zijn er meer aanwijzingen voor verandering. De overheid richtte een mensenrechten commissie op, er werd gesproken over afschaffen van censuur en vakbonden zouden weer worden toegestaan. Voormalig oppositieleidster Aung San Suu Kyi, die een jaar geleden werd vrijgelaten uit huisarrest, spreekt inmiddels met nationale en internationale politici, en ook met de media. In een interview met BBC kondigde ze aan dat haar partij NLD zich zou registreren voor deelname aan nieuwe tussentijdse verkiezingen.

Ook was het interessant om te horen dat een aantal bekende dissidenten in ballingschap de laatste tijd het land bezocht. Dit volgt op een uitspraak van de nieuwe president, die dissidenten liet weten dat zij zonder problemen naar huis konden komen. De schijn dat deze mensen zijn ‘uitgenodigd’ leverde weer allerlei geruchten op over dubbele agenda’s, maar het is de vraag in hoeverre dat terecht is. Afgunst en achterklap komen immers ook onder Birmese dissidenten voor.

Er is natuurlijk een verschil tussen vrijheid nemen en vrijheid krijgen, en de regering kan op elk moment weer aan de rem trekken, maar de ontwikkelingen zijn opvallend, en voor velen ook bemoedigend. Na een aantal mislukte opstanden geloven veel mensen inmiddels alleen nog in geleidelijke verandering van binnenuit. Niettemin werd onlangs het eerste monnikenprotest sinds de grootschalige demonstraties van 2007 georganiseerd. Er lijkt dus sprake van voorzichtige verandering, maar de meningen blijven verdeeld over de vraag hoe, en in hoeverre, de regering onder druk gezet moet worden. Wellicht is het juist de combinatie van beloning en druk (‘carrots & sticks’) die uiteindelijk succesvol zal blijken.

Maaike Benders werkt als promovenda op de Afdeling Sociale en Culturele Antropologie van de VU.

by Gea Wijers

The GMS cooperation is characterized as based on the increase of connectivity, competitiveness and community. Please note, not necessarily on the cooperation  or even integration that our European Union is based on. Cooperation or integration would rather be the aim of ASEAN. The challenge, on the other hand, for a small open economy like Cambodia is to maximize its opportunities within the GMS by building its infrastructure and trade facilitation yet also increase its competitiveness through investments in skills and human resources.

Regional competitiveness may hold promising results for a developing nation. It’s all about creating opportunities, which is hard. But when successful  it generates short-term results in terms of growth of private investment and employment. The number of foreign banks mushrooming in the streets of Phnom Penh over the last years is telling. So far the economic growth in the sub-region has averaged 6 per cent while Cambodian economic growth has averaged around 10 percent during the last years. Not a bad performance.

On the down side, health concerns such as the spread of HIV/AIDS and the increase of, for instance, illegal logging have been clear side-effects of this greater connectivity in the region.  Inequality within this regional community makes Cambodia vulnerable to these negative effects while there’s little capacity to counter them.  Moreover, the abuses of power and grand corruption so abundant in Cambodian society seem to act as barriers to growth and slow down the progress made.  Sounds familiar?

Of course, finally, an anti-corruption law has now been passed by the government.  It is received with very mixed reactions. As George Boden of Global Witness states: “Corruption tends to permeate through societies. Unless corruption is tackled at the very top, it seems very unlikely that it will ever be stamped out.” The central government is in full control of the anti-corruption bodies and this will severely undermine the law’s implementation. It seems Cambodian society itself could do with increased connectivity between its institutions and social groups as well as a building of an anti-corrupt community if it is to make the most of regional cooperation. An easy parallel is drawn with the Greek situation. There too, there are marked differences between the hard-working citizens paying the bill of the upcoming bankruptcy, and the responsible governmental officials that seem to escape unharmed.

In conclusion: if you want to go anywhere as a regional program or project, you better find a way to deal with institutional weaknesses in your most vulnerable members. Their open economies will be the first to profit from success, but the vulnerability of their societies will suffer most from the negative side effects and impede progress. If there’s any lessons to be learned from Cambodia it’s that economic and social transformation need to go hand in hand.  That would suggest that Greece cannot be left to its own devices, it’s too easy to boo and throw tomatoes at the weakest performer on the European stage.  Now is the time for European solidarity.

Gea Wijers is a PhD candidate at the Department of Organizational Science, specializing in Cambodian returnee migration, transnationalism and institutional entrepreneurship

http://www.flickr.com/photos/mplemmon/1314495959/sizes/o/in/photostream/

By Pal Nyiri Kenya’s Sunday Nation reports that a Chinese government delegation “led by State [Administration] for Religious Affairs minister Wang Zuoan is in Kenya to ‘copy good practices’ that could help it grow Christianity.”

“Religion is good for development,” the minister reportedly said at Bishop’s Gardens in Nairobi, at a meeting with Kenya’s Anglican archbishop. He also said that “he was happy with the localisation of Anglican Church in Kenya after independence, so that all its bishops are locals.”

Well. Where to begin?

China has used religion, including exchanges of clerical delegations and references to religion in official meetings, in its diplomacy before, notably Buddhism (especially in relation to Thailand) and Islam (with the Middle East and Indonesia). In fact, in the Indonesian case — as documented by Johanes Herlijanto –the image of China as a country that protects Islam and has even propagated it in the past, in the person of the famous Admiral Zheng He, has contributed to a surprisingly widespread view of China as a reliable developmental patron in the context of increasing Chinese investment in Indonesian infrastructure. Something similar is clearly going on in Kenya.

The link to this article reached me via the weekly news bulletin of Peking University’s Centre for African Studies, directed by Li Anshan, a researcher of overseas Chinese who rose at an opportune moment to become the main voice of China’s official Africa research. In Chinese, the link is entitled 中国向肯尼亚学习处于里宗教事务的经验 （China learns from Kenya’s experience of dealing with religion), a very different message that de-emphasizes the somewhat risque suggestion that China actually wants to promote the growth of Christianity, and stresses instead that China is learning from Kenya. This is in keeping with the official line — untiringly represented by Li — that Chinese exchanges with Africa take place on a basis of equality.

Still, I think Wang’s statement is more than mere diplomatic posturing. That a Chinese minister says he wants to promote Christianity, or religion in general, and that this declaration is picked up by a research centre that positions itself as very close to the government’s ears, suggests an increasingly clear trend in China, namely that the government, or at least parts of it, really does promote religion, as long as it is hierarchically organised under government control. One of the reasons is the government’s concern with social morality; another is that the religious hierarchy provides an additional channel of ensuring Chinese people’s identification with the official discourse of nationhood and weeding out subversives. A third is the reason Wang suggests: the religious subject, and perhaps the Christian subject more than any other, in many ways fits the description of the self-disciplined, community-oriented Chinese citizen desired by the state. The prosperity gospel (the idea that getting rich is a sign of the Lord’s blessing), embraced by many African politicians and churches, is influential in China (see Cao Nanlai’s ethnography of Wenzhou “boss Christians:” Constructing China’s Jerusalem: Christians, Power, and Place in Contemporary Wenzhou).

Pál Nyiri is Professor of Global History from an Anthropological Perspective at the VU University. See his earlier posts on Standplaats Wereld. He also writes regularly for the Culture Matters and China Can’t Stop Saying No weblogs.

By Mohammed Amer – During my recent visit I saw rapid changes in Rawalpindi – a garrison city and headquarters of Pakistan’s military, which both revealed an expansion of the military’s influence and its increased vulnerability, affecting the collective psyche of the people.

In Rawalpindi I was staying in a lower working class neighborhood near Saddar, or Cantonment, which sits alongside an important road that links the city centre with the airport. That same road leads to the adjoining city Islamabad and it is therefore frequently used by military generals, politicians and visiting officials to Pakistan. In the last five to six years the road has been totally transformed and now hosts flyovers, overhead bridges and service roads. These transformations are related to and a consequence of the so-called ‘war against terror’ and impacts upon the daily life of the people living in its surroundings in specific ways.

Central to these transformations and impacts is the event I witnessed and refer to here as ‘road laga hay’, or ‘the road is occupied’. About fifteen minutes before the ‘occupation’ of the road, a military van with a blaring siren sped along the road and a uniformed soldier could be seen waving a red flag and instructing everybody to vacate the road. Seconds later, military personnel carrying guns were at the scene, occupying different parts of the road and crossings, asking all the passersby and drivers to leave the road within fifteen minutes. The entire road was then cleared and armed personnel were stationed at all crossroad corners and junctions. The occupation prevented all access and movement towards the main road and remained so until the high ranking Pakistani officials and their vehicles had passed along the road. This is a frequent occurring daily event, which many local residents living along or relying on the road have had to accept and adapt to. The impacts and effects of such daily road occupations were most significant in the neighborhood where I stayed. This neighborhood near Saddar is a lower working class area, with many small streets and alleys, and houses are often small, and either owned or rented by mainly non-contractual laborers and low ranking government servants. If you want to rent an apartment in the neighborhood, you are obliged to show your national ID card at the local police station, which already illustrates the authorities’ wariness, and the shopkeepers who have established their businesses along the road are often asked by the armed soldiers to close their businesses when the road is ‘occupied’. It is perhaps the vulnerability of the road and the demography of the neighborhood that make military personnel suspicious of potential security threats, which in turn leads to such extensive security measures.

A wounded city
Strict security measures are arguably a consequence of a number of bomb blasts and militant attacks in the area over the last ten years. There were two bomb attacks waged against the entourage of the former ruler General Musharraf as it passed along the outskirts of this neighborhood.[1] Another major blow for the military was an attack and subsequent siege on its headquarters[2] in 2009. All of these attacks, involving mostly military institutes and personnel located in the area, resulted in high numbers of casualties. Often, new roads, squares and various military housing schemes are named after the soldiers and officers killed during bomb attacks or those killed during military actions in the areas bordering Afghanistan. Indeed, a casual traveler will see road signs carrying names which often end with shaheed, or ‘martyr’, as a consequence of the present day conflict. These semantic and visual impressions are further extended by other attempts at sanctifying and sacralizing the road. All along the road, from the airport to Saddar, the lamp posts are inscribed with one of the ‘99 names of Allah’[3], written in Arabic and with Urdu translation. It is an opportunity for a frequent visitor to learn these name by heart in the course of his/her journeys. Yet, besides these memorizing exercises, such sacralization attempts are also intended to create and reinforce a collective truth about being a particular kind of Muslim – one who is against the militant jihadis in the ongoing ‘war against terrorism’.

The mundane interests
This inscription and sacralization of space runs alongside the mundane happenings also. In the last decade, Rawalpindi, along with other major cities in Pakistan, has witnessed a mushrooming growth of military housing schemes[4]. The outskirts of Rawalpindi are now dominated by military coordinated investments in real estate, creating new clusters of gated suburbs within the city. Such gated suburbs are predominantly occupied by retired service personnel, an emerging middle class and overseas absentee residents. Besides providing security to these gated communities, the military initiated a network of security agencies in the urban areas providing protection to private institutes, businesses and foreign dignitaries, something that also served to create jobs for retired personnel. The state of political and social unrest and resulting securitization of Pakistan also lead toa boom in new business opportunities. There has been then an increasing militarization of the city which results from the fact that military services have always been a major source of employment in the area. Rawalpindi, and the adjoining three districts, provide more than 50% of the total of soldiers needed for the Pakistani military – a tradition that goes back to colonial times. Many of my cousins resident in the area have also served in the military, in one way or another. With the increasing investments of the military in oil, agriculture and the financial sector – and thus converting itself into an ‘enterprising army’[5] – more civil personnel are now incorporated into affiliated military institutions. This transformation of the military has arguably also affected the way ordinary people understand and relate to the military. For example, it is now a truism that if you lose your mobile phone, it is possible to trace and get it back if you have a good friend working within the ISI, the intelligence branch of the military. Considering this dominant economic and social position of the military, it is perhaps not that suprising that in response to criticisms against the Pakistani army in the aftermath of Bin Laden’s murder, the first pro-military demonstrations were held in Rawalpindi. The Pakistani military is sometimes called the ‘state within a state’[6], because it plays a complex and ambiguous role within Pakistani society. The military provides a livelihood for the people, but under the present circumstances of violence, insecurity and terror, it also provides a symbolic justification for violence, by simultaneously redrawing the spatial surroundings and invoking an umbrella of sacredness, that enters the cultural sphere of people.

M. Amer Morgahi is finishing his PhD at the SCA department at VU University. He is interested about Islam in Europe, multicultural issues, Pakistan and Pakistani migrants in Europe. Read also his earlier posts on the war against terror, politics of names and 60 kilometers from bin Laden.

At the end of February, armed Libyan rebels assembled in front of the work site and commandeered two trucks. The Chinese workers assembled into units armed with crowbars and bricks; they barricaded the entrance with more trucks and threw stones over the wall. The attackers retreated, but the offices at another, unguarded work site were looted. The article refers to these Libyans as thugs and provides no political context, but the engineer is quoted as saying that Chinese workers have encountered hostility and have even been thrown stones at before. He attributes this to causing a rise in the price of consumer goods such as cigarettes: the price of Rothmans has doubled since Chinese visitors have been buying them up. The article quotes a Chinese researcher, Liu Zhirong, as saying that the Chinese media’s portrayal of African friendliness towards Chinese is skewed. The reality, it suggests, is more mixed, just as Chinese see Africa in a mixed light (they like that cars let pedestrians cross the road).

The engineer featured in the article makes $1,700 a month, or 3-4 times what he made in China, plus a “substantial” living allowance, and has almost no expenses since accommodation, meals, and transportation are provided by the company. In less than a year in Libya, he has saved over 100 thousand yuan, while his total savings before he left China were just 5,000 yuan. An ordinary construction worker makes 4-5 thousand yuan a month, while a skilled carpenter makes around 10 thousand, or over $1,500.

Workers have 2 days off in a month. At these times, the company sometimes organised a barbecue at a nearby restaurant, a shopping trip to Benghazi, or a trip to the sea. They are not allowed to leave the site on their own — to avoid incidents such as a mass fight between Chinese workers and Algerians in Algiers in 2009. (Another article says that at a work site in Mali,  there is also a sign saying ”It is not allowed to become too close to local women.”)

It is not clear if the reporters, Zhou Peng and Wu Guixia, actualy visited  Africa, or if the article is based on interviews. The fact that Lome, the capital of Togo, is described as being on the Mediterranean coast raises suspicions of the latter.

At the hospital, the staff soon discovered his background and found out that his work permit had expired. The hospital turned him over to Thai immigration authorities who, despite Charlie’s injuries, made plans to deport him. He was transferred to the Police General Hospital where he was kept behind bars shackled to his bed1.

Charlie’s case demonstrates the insecurities undocumented migrant workers face. His situation changed dramatically once the Thai government found out about his illegal status. Where he was first treated nicely, after this discovery he was discriminated, imprisoned for weeks and on the verge of deportation. Only after human rights organizations filed complaints successfully did Charlie get a chance to defend his case. In Thailand unrecognized refugees from Burma like Charlie are forced to negotiate their everyday lives while facing discrimination and the constant threat of being discovered and deported.

Unrecognized refugees from Burma often express the pressure that security issues bring upon them in relation with their wish to preserve their ‘culture’. ‘In situations of forced migration, ‘culture’ is often revalued and particularly cherished by migrant communities. One of the most common issues for migrants is striking a balance between the preservation of that ‘culture’ and assimilation into the local one.

However, for unrecognized refugees from Burma in Thailand, the situation is more complicated. Their illegal status forces them to hide their ethnic background because of security concerns and fears of being deported. They must strike a very different balance: expressing one’s cultural identity and survival.

Concerns for their own personal security force many people from Burma to hide their cultural identity in Thailand. Fears over being deported make it impossible for them to wear traditional clothing or celebrate their culture in public. A young illegal migrant woman explained: “When I want to go to the temple I cannot wear my longi, because if the police sees me, they will know immediately where I am from. I will take my clothes with me in a bag, go to the temple, look around if there is no police and if so I will change into my traditional dress. When I leave I will change back into my ‘normal’ clothes. Often police will be waiting outside the temple on a festival day and they arrest many people, if we are not careful enough.”

These security risks make many see assimilation as not simply a choice but the only way to survive. A Shan (ethnic group in Burma) community leader said: “Now we live in Thailand, but we must not fight with the people we are living with. We have to be able to adapt to the culture where we live. If we don’t assimilate with the people we live with, there will be confrontations and misunderstandings.”

But unrecognized refugees survival in Thailand depends on their ability to adapt to a community that is hostile towards them. The authorities label people from Burma as alien workers and illegal migrants which creates discrimination. Nang Lao, an illegal migrant, notes: “It is difficult to adapt here in Thailand we are not treated in a nice way.”

Policies and public discourse make life for people fleeing Burma to Thailand very complicated. The need to hide cultural identity because of security issues creates an internal struggle and a strong urge to protect what is “left behind” in their country of birth. Living every day lives under these circumstances is stressful and complicated. However under these circumstances their spirit is tremendously strong, as proven by Kham Yin, a young unrecognized refugee woman: “I am not afraid. I do many good things so good things will return to me.”

Ursula Cats is the founder of the We women foundation located in Chiang Mai Thailand. We women is dedicated to promoting equality in Burma by empowering unrecognized women and their communities through higher education.

Promotie Tam Ngo: 24 mei, 09.45, Aula

The New Way: becoming protestant Hmong in contemporary Vietnam, dat is de titel van de dissertatie die SCA-AIO Tam Ngo gaat verdedigen op 24 mei aanstaande, om 09.45, in de aula van de VU.  De tesis gaat over de Hmong, een etnische minderheid in Vietnam, die zich, mede onder invloed van nauwe connecties met verwanten in de USA, in groten getale tot het protestantse Christendom bekeerde. De verdediging is open voor publiek, iedereen is welkom.

De samenvatting van het betoog van Tam Ngo luidt als volgt: De bekering van ongeveer een derde van de Hmong bevolking in Vietnam tot het Protestantisme gedurende de laatste twee decennia heeft nationaal en internationaal aandacht getrokken. Voor het midden van de jaren tachtig van de vorige eeuw hadden de meeste Hmong (een groep van rond een miljoen mensen) niets met Protestantse bekering te maken gehad. Aan het eind van de tachtiger jaren vingen Hmong in Vietnam bij toeval evangelische uitzendingen van de in de Philippijnen gevestigde Far East Broadcasting Company op. Dit leidde eerst tot millenaristische bewegingen, maar al snel begrepen de Hmong dat zij zich tot het Christendom moesten bekeren. Het Protestantse Christendom wordt in Hmong De Nieuwe Weg genoemd.

De huidige studie van deze nog steeds voortdurende bekeringsgolf is gebaseerd op intensief etnografisch veldwerk in de provincie Laocai in het noorderlijke hoogland van Vietnam. Het begint met een uiteenzetting van de etnografische en historische achtergronden van de Hmong. Het behandelt de politieke en ethische problemen van het doen van dit onderzoek in de huidige politieke situatie in Vietnam. Vervolgens wordt een analyse gegeven van de bijzondere aard van individuele en collectieve bekering die tot stand komt door alleen naar de radio te luisteren zonder tussenkomst van zendelingen. Bekering is een fundamentele interventie in de manier waarop mensen tegen de wereld en tegen verandering aankijken. In dit geval hadden de bekeerlingen –vooral in het begin- geen hulp van buitenstanders bij de uitleg van de radio-boodschap en bij het stichten van kerken. Zij moesten het zelf uitzoeken todat ze geholpen werden door Amerikaanse Hmong.

De vraag waarom zoveel Hmong zich bekeren tot het Christendom staat centraal in het proefschrift. Een belangrijk element is de sociale en economische marginaliteit van deze groep, die tot de armste groepen in Vietnam behoort. De Vietnamese regering ziet hen als potentiële rebellen, maar ook als een doelgroep voor een communistisch beschavingsoffensief. De zendelingen zien hen ook als ‘verworpenen’ en als doelgroep van een christelijk beschavingsoffensief. In de dissertatie wordt nadruk gelegd op het perspectief van de Hmong zelf, zowel van de bekeerlingen als van degenen die niet voor bekering kiezen. Na het falen van verscheidene Vietnamese ontwikkelingsprogramma’s kiezen veel Hmong voor een wereldgodsdienst die niet gebonden is aan de Vietnamese staatsgrenzen en hen zicht geeft op een wereld van mogelijkheden. Een belangrijke rol hierin wordt gespeeld door Hmong die na de Vietnamoorlog naar de Verenigde Staten zijn gevlucht en het nu tot hun taak rekenen de achtergeblevenen te helpen bij hun bekering tot het Christendom.

De studie richt zich ook op de Hmong die zich in de Verenigde Staten (vooral Wisconsin, Minnesota, Californie en Colorado) gevestigd hebben en analyseert hun motieven om zich aan zendingsarbeid te wijden. Belangrijk in die motivatie is een tegenstrijdige combinatie van een nostalgisch verlangen naar een authentiek cultureel thuisland en een poging om dat thuisland te ontwikkelen en de achtergeblevenen te bekeren tot ‘de nieuwe weg’.

De studie toont aan dat bekering grote conflicten tussen bekeerlingen en niet-bekeerlingen teweeg brengt. De etnische solidariteit van de Hmong is gebaseerd op verwantschap en bekering brengt die solidariteit in gevaar. Het is daarom van belang dat de studie aandacht aan de interactie tussen bekeerlingen en niet-bekeerlingen besteedt en aan processen, waarin bekeerling zich weer afkeren van de ‘nieuwe weg’.

Het protestantisme staat haaks op gewoonten en gebruiken die centraal staan in het leven van de Hmong. Geaccepteerde vormen van seksualiteit en consumptie van alcohol moeten getransformeerd worden tot ‘zonden’. De studie besteedt aandacht aan de wijze waarop een nieuwe moraliteit gevormd wordt door het zich afkeren van oude gewoonten en gebruiken, maar ook hoe ambivalent de Hmong zijn over de verwantschap van de nieuwe, christelijke moraliteit en de beschaving die de Kinh meerderheid in Vietnam hen probeert op te dringen.