Categorie archief: Regio Midden Oosten & Noord-Afrika

Een zaak van leven of dood

IMG_0639Door Marina de Regt. Afgelopen vrijdag is er een bestand afgekondigd in de al ruim drie maanden durende oorlog tussen Saoedi-Arabië en de Houthis in Jemen. Dit bestand is uitermate hard nodig want de situatie in Jemen is ronduit verschrikkelijk. Volgens de meest recente gegevens van de humanitaire coördinator van de VN hebben momenteel 21 miljoen Jemenieten behoefte aan humanitaire hulp (op een totale bevolking van 25 miljoen), en zijn meer dan één miljoen mensen ontheemd. Er zijn al meer dan 3000 doden gevallen en 15.000 gewonden, waaronder heel veel burgers. Het dagelijkse leven in Jemen is sinds de bombardementen tot stilstand gekomen. Er is slechts een aantal uren per dag elektriciteit, er is nauwelijks water meer beschikbaar en benzine en diesel zijn al maandenlang schaars. Het gevolg is dat er nauwelijks auto’s meer rijden, mensen niet meer naar hun werk kunnen, generatoren niet meer werken, en het openbare leven vrijwel compleet tot stilstand is gekomen. Bovendien is Jemen voor 90 procent afhankelijk van import, en wordt er sinds eind maart niets meer ingevoerd omdat havens en vliegvelden zijn gesloten. Medicijnen en voedsel raken langzaam op, met alle gevolgen van dien.

Ik heb jaren in Jemen gewoond en gewerkt, en heb er talloze vrienden en vriendinnen. In de afgelopen maanden heb ik met een aantal van hen contact onderhouden, maar de uitzichtloosheid die uit deze gesprekken blijkt maakt het voor mij steeds moeilijker hen op te bellen. Iedereen zit thuis, niemand gaat meer naar zijn of haar werk, ze ontvangen geen salaris meer en leven van hun spaargeld. Er is geen transport meer, geen elektriciteit om naar de televisie te kijken of de airconditioning te gebruiken (wat vooral rampzalig is in de kustgebieden waar de temperatuur in de zomer heel erg hoog is). Kinderen gaan niet meer naar school of de universiteit. Iedereen zit doelloos thuis te wachten tot de situatie verbetert. In de telefoongesprekken weet ik vaak niet wat ik moet zeggen, maar ik weet dat het belangrijk is dat ik mijn betrokkenheid blijf tonen. Lees verder

Dagelijks leven in het vluchtelingenkamp van Kobani in Suruc, Diyarbakir, april 2015

Deel twee van een foto essay door Edien Bartels, Trudie Visser (tekst) en Marije Koudstaal (© foto’s). (Deel één) Zij schreven eerder een blog over de problematiek van de Ezidi vluchtelingen: “Er blijft ons niets over.” 

TUR_1504110032

Dagelijks leven in vluchtelingenkamp Suruc. In dit kamp wonen vluchtelingen uit Kobani en omstreken. Nadat Kobani is terug veroverd op IS gaan de meeste vluchtelingen terug. Mannen gaan vooruit om de stad Kobani weer leefbaar te maken. Vrouwen blijven langer in het kamp wonen met de kinderen tot het veilig is in Kobani. Ondertussen gaan families zo nu en dan terug. Het kamp is opgebouwd op een braakliggend stuk grond. De hele oppervlakte is bedekt met keien. Eenvoudige voorzieningen zijn opgetrokken; er is een douche en wasruimte, keuken en toiletgroep. Er is elektriciteit aangelegd. Elke tent beschikt over licht en in de winter had iedereen een elektrisch kacheltje. “God zij dank toonde deze winter mededogen,” aldus de opzichter.

Lees verder

Dagelijks leven in het vluchtelingenkamp Singar van Ezidi’s, Diyarbakir, april 2015

Foto essay door Edien Bartels, Trudie Visser (tekst) en Marije Koudstaal (© foto’s). Zij schreven eerder een blog over de problematiek van de Ezidi vluchtelingen: “Er blijft ons niets over.” 

Foto 1 Edien

Straatje in het Ezidi kamp

Foto 2 Edien

Iedere ochtend worden de tenten opgeruimd. Het beddengoed, dwz de van wol gemaakte matrassen en dekbedden, liggen overdag in mooie stapels recht naast de ingang van de tent. Elke avond opnieuw worden de bedden tevoorschijn gehaald en uitgerold.

Lees verder

Contestation as claim to integration: the May 2015 public protest movement of Ethiopian Israelis

 

JASPW3

Ethiopian Israelis demonstrating in Tel Aviv, with Ethiopian and Israeli flags side by side, 3 May 2015

Jan Abbink.  April-May 2015: Ethiopian Israelis come out en masse onto the streets of Tel Aviv, Jerusalem and Haifa, the three largest cities of Israel, following a filmed incident of police abuse of an Ethiopian Israeli man. The short recording goes viral and evokes the anger of recognition among most of the ca. 135,000 Ethiopian Jews in the country. On 30 April, they protest in the thousands and demand ‘an end to discrimination, racist incidents, discrimination and inferior socio-economic position’. Some of the happenings turn into clashes with the police. In Tel Aviv, on 3 May, dozens of people get injured, and many arrested in the second demonstration. These are some of the largest protests of recent years in Israel. Lees verder

Book release: living with the AK-47

younes

By Younes Saramifar   While reading (VU University Professor) Hallah Ghoreshi’s Ways to Survive, I recalled the December of 1994 with amusement. She has written about her fascination with weapons during her school years in Iran after the Islamic Revolution. It seemed similar to my own enchantment with the AK-47, particularly on that day when we had to pass the exam for the course called “Preparing for Defence”—the most exciting course for a 12-year old boy with a textbook full of pictures of weaponry and war machineries; the promise of an exam in the shooting range made it all the more attractive. I still remember the cold sensation of the barrel and the shining brass of exactly five Kalashnikov bullets that we had to push inside the magazine, against the force of the spring and the cold wind of winter in the shooting range. I passed my exam with a smile and exciting memories, but I never imagined a day would come when I would name my book after the AK-47!

Lees verder

Opvang in de regio – een oplossing?

© Marije Koudstaal

Kinderen in een Yezidi vluchtelingenkamp in Diyarbakir © Marije Koudstaal

Door Edien Bartels en Trudie Visser, foto’s Marije Koudstaal

De ontzetting over grote aantallen verdrinkingen van vluchtelingen en migranten in de Middellandse Zee, lijkt lippendienst te bewijzen aan de discussie, door de VVD weer opgepakt, over opvang van vluchtelingen in de regio.  De voordelen zouden duidelijk zijn: ze kunnen sneller terugkeren als het weer veilig is, zij kunnen zich sneller aanpassen aan de samenleving van het ontvangende land  in het geval de opvang langer nodig is. Bovendien is het goedkoper dan opvang in westerse landen. Is dit wel zo? Zijn dit geen losse kreten om een kiezerspubliek te bedienen?  En om met veel bravoure aan te geven dat de oplossingen niet in de westerse landen liggen maar in dat deel van de wereld waar conflicten oplaaien? Weten degenen die dat poneren wel waar ze over praten? Laten we dat nu eens nagaan. Per slot worden de meeste vluchtelingen, volgens verschillende bronnen zo’n 95 procent, nu  ook al opgevangen in ‘de regio’.  We nemen het voorbeeld van Turkije omdat we daar recent op bezoek zijn geweest in twee vluchtelingenkampen. Turkije vangt op dit moment volgens Amnesty ongeveer 1,6 miljoen vluchtelingen op uit Syrië. Dit is ongeveer de helft van alle Syrische vluchtelingen, naar schatting zo’n  3,2 miljoen mensen. In september 2014 kwamen er nog eens 130.000 binnen, dat is meer dan in de hele EU in de afgelopen drie jaar. Hoe pakken de voordeel argumenten van opvang in de eigen regio uit voor Turkije?

Lees verder

“Er blijft ons niets over:” Yezidi’s in kamp Singar in Diyarbakır

Tent met kinderen in Yezidi kamp Diyarbakır, © Marije Koudstaal

Tent met kinderen in Yezidi kamp Diyarbakır, © Marije Koudstaal

Door Edien Bartels en Trudie Visser, foto’s Marije Koudstaal     Op 8 april 2015 meldden de media dat er in Irak meer dan 200 Yezidi’s zijn vrijgelaten door IS, vooral ouderen. Yezidi’s zijn een Koerdisch religieuze minderheid met een eigen syncretistische religie, waarin elementen uit de islam, het christendom en het zoroastrisme (een oude ‘dualistische’ religie uit Perzië). Afgelopen zomer, 3 augustus, vluchtten er binnen een week duizenden Yezidi’s omdat hun dorpen door IS ingenomen werden. Ze worden door IS als duivelaanbidders gezien en daarom vervolgd. Naar schatting van de Yezidi verpleger van kamp Singar in Diyarbakır woonden er in de regio Singar 500.000 Yezidi’s. Door de aanvallen van IS zijn meer dan 3000 mensen vermoord. Veel ouderen en kinderen zijn omgekomen door honger en dorst, en meisjes en vrouwen, naar schatting 4500, zijn weggevoerd als oorlogsbuit om seksslavinnen te worden (voor meer exacte cijfers, zie De Correspondent van 24 december 2014).

Sommigen zijn erin geslaagd te ontsnappen. De IS strijders kwamen vanuit het zuiden de berg op. De dorpelingen die als eerste werden overvallen, belden naar de andere dorpen zodat er een grote stroom vluchtelingen op gang kwam, de berg op. In de haast en paniek die uitbrak zijn er duizenden kinderen en ouderen kwijtgeraakt. Dat gebeurde in heel korte tijd. Vooral de Yezidi’s die de Singar berg op vluchtten, kwamen in het nieuws. Op die berg zijn ze uiteindelijk in november ontzet via een doorgang gemaakt door een gecombineerde actie van de Koerdische PKK en de peshmerga, en daarna zijn ze naar kampen gebracht in Noord-Irak en in het oosten van Turkije, nabij de grens.

Lees verder