Categorie archief: Regio Midden Oosten & Noord-Afrika

Dagelijks leven in het vluchtelingenkamp van Kobani in Suruc, Diyarbakir, april 2015

Deel twee van een foto essay door Edien Bartels, Trudie Visser (tekst) en Marije Koudstaal (© foto’s). (Deel één) Zij schreven eerder een blog over de problematiek van de Ezidi vluchtelingen: “Er blijft ons niets over.” 

TUR_1504110032

Dagelijks leven in vluchtelingenkamp Suruc. In dit kamp wonen vluchtelingen uit Kobani en omstreken. Nadat Kobani is terug veroverd op IS gaan de meeste vluchtelingen terug. Mannen gaan vooruit om de stad Kobani weer leefbaar te maken. Vrouwen blijven langer in het kamp wonen met de kinderen tot het veilig is in Kobani. Ondertussen gaan families zo nu en dan terug. Het kamp is opgebouwd op een braakliggend stuk grond. De hele oppervlakte is bedekt met keien. Eenvoudige voorzieningen zijn opgetrokken; er is een douche en wasruimte, keuken en toiletgroep. Er is elektriciteit aangelegd. Elke tent beschikt over licht en in de winter had iedereen een elektrisch kacheltje. “God zij dank toonde deze winter mededogen,” aldus de opzichter.

TUR_1504110045

Vrouwenruimte. Op het terrein staat een grote tent waarop staat te lezen: vrouwentent. Hier komen de vrouwen en kinderen samen. Twee jonge meiden vertellen dat de vrouwen hier ook komen om te praten over de gebeurtenissen in Kobani.

TUR_1504110036

Het medisch team is georganiseerd door de vakbond voor medisch geschoold personeel en telt gemiddeld tien professionals. Bij toerbeurt sturen de Koerdische provincies een medisch team naar Suruc. Er is een strak geleide organisatie. In elk straatje worden twee vrouwen aangesteld aan vertrouwenspersoon. Zij geven aan de artsen door wanneer een vrouw moet bevallen, wanneer mensen ziek zijn en onderzoek behoeven, wanneer mensen zich isoleren, etc. Ook is er structuur in het schoonhouden van de straten en rondom de tenten.

TUR_1504110150

Straatje in het Kobani kamp. Omdat de mannen al terug zijn naar Kobani wonen hier nu vooral ouderen, vrouwen en kinderen.

TUR_1504110305

De tenten zijn schaars bekleed. Er zijn nauwelijks matrassen en beddengoed. De mensen slapen op de grond. De kinderen spelen in en uit de tenten.

TUR_1504110298

De schamele aankleding van de tenten komt goed naar voren op deze foto. Er staat links voor een klein kookapparaat. Het menu is sober. Er is geen vlees en groente beschikbaar. Het voedsel bestaat uit bulgur, rijst, brood.

TUR_1504110292

Keukentje met voedselvoorraad in tent voor moeder met vier kinderen.

IMG_10043

Spelende kinderen Er is geen speelgoed in het kamp. De kinderen hangen rond en vermaken zich met houten latten en stenen. Deze foto laat zien dat kinderen een wip hebben gemaakt. Verder spelen kinderen met steentjes en stukjes plastic. Bij de uitgang zien we oudere kinderen met lange kartonnen kokers die ze als zwaarden gebruiken. De school was gehuisvest in een tent. Op dit moment is er geen school meer omdat er al veel gezinnen zijn teruggegaan naar Kobani.

TUR_1504110098

Alle tenten in dit kamp dragen een groot logo van de Koerdische Autonome Regio. De tenten zijn geschonken door president Barzani. De Turkse regering steunt deze kampen niet. Het zijn de grotere gemeenten in deze regio zoals Mardin, Dersim en Diyarbakir die deze kampen financieren. Dat gaat wel van hun budget af. Er is nauwelijks hulp gekomen van Europa. Koerdische migranten hebben wel acties gehouden. Ook vanuit Nederland zijn er kledingacties geweest. Denen zijn op bezoek geweest. Duidelijk is dat de voorzieningen veel beperkter zijn dan in het kamp voor Ezidi in Diyarbakir. Er zijn twee opzichters die dag en nacht in het kamp blijven. De mensen kunnen in en uit lopen. Ze vertellen ons dat ze zich veilig voelen. Er zijn veel familiebanden tussen de bewoners van deze streek en de bewoners van Kobani en omstreken die in de kampen wonen.

IMG_10044

Tent opbreken om naar Kobani terug te gaan. De stad Kobani en omstreken is nu wel bevrijd van IS maar er staat niets meer overeen. Er liggen ook veel mijnen. Die moeten eerst geruimd worden. De bewoners van de kampen die teruggaan en niet meer in hun huis kunnen wonen (omdat het huis vernietigd is) mogen hun tent mee nemen. Op de foto is te zien hoe jongens de tent inpakken om mee te nemen.

TUR_1504110217

Als bezoekers zijn wij aantrekkelijk voor de kinderen. Na het uitwisselen van onze namen en het oefenen van enkele Koerdische woorden, barsten de kinderen uit in een liedje over de aanval van IS op hun woonplaats Kobani. Het lied is gemaakt door een vrouwelijke strijder van de YPJ (Koerdische verzetsbeweging in Syrië). Ze was getroffen door een kogel. Zonder verdoving werd ze geopereerd om de kogel eruit te halen. Ondertussen zong ze het lied om de pijn te overwinnen en zichzelf moed in spreken. Het is een grote YouTube hit geworden. “Kobani is verdrietig. Ze heeft pijn. Kobani is gewond. Ze huilt bittere tranen.” Deze strijdster identificeert zich met Kobani. Alle kinderen in het kamp zongen mee en veel volwassenen hadden het lied op hun telefoon. De vrouwelijke strijdster is later gesneuveld in de strijd voor de bevrijding van Kobani.Marij

Dagelijks leven in het vluchtelingenkamp Singar van Ezidi’s, Diyarbakir, april 2015

Foto essay door Edien Bartels, Trudie Visser (tekst) en Marije Koudstaal (© foto’s). Zij schreven eerder een blog over de problematiek van de Ezidi vluchtelingen: “Er blijft ons niets over.” 

Foto 1 Edien

Straatje in het Ezidi kamp

Foto 2 Edien

Iedere ochtend worden de tenten opgeruimd. Het beddengoed, dwz de van wol gemaakte matrassen en dekbedden, liggen overdag in mooie stapels recht naast de ingang van de tent. Elke avond opnieuw worden de bedden tevoorschijn gehaald en uitgerold.

Lees verder

Contestation as claim to integration: the May 2015 public protest movement of Ethiopian Israelis

 

JASPW3

Ethiopian Israelis demonstrating in Tel Aviv, with Ethiopian and Israeli flags side by side, 3 May 2015

Jan Abbink.  April-May 2015: Ethiopian Israelis come out en masse onto the streets of Tel Aviv, Jerusalem and Haifa, the three largest cities of Israel, following a filmed incident of police abuse of an Ethiopian Israeli man. The short recording goes viral and evokes the anger of recognition among most of the ca. 135,000 Ethiopian Jews in the country. On 30 April, they protest in the thousands and demand ‘an end to discrimination, racist incidents, discrimination and inferior socio-economic position’. Some of the happenings turn into clashes with the police. In Tel Aviv, on 3 May, dozens of people get injured, and many arrested in the second demonstration. These are some of the largest protests of recent years in Israel. Lees verder

Book release: living with the AK-47

younes

By Younes Saramifar   While reading (VU University Professor) Hallah Ghoreshi’s Ways to Survive, I recalled the December of 1994 with amusement. She has written about her fascination with weapons during her school years in Iran after the Islamic Revolution. It seemed similar to my own enchantment with the AK-47, particularly on that day when we had to pass the exam for the course called “Preparing for Defence”—the most exciting course for a 12-year old boy with a textbook full of pictures of weaponry and war machineries; the promise of an exam in the shooting range made it all the more attractive. I still remember the cold sensation of the barrel and the shining brass of exactly five Kalashnikov bullets that we had to push inside the magazine, against the force of the spring and the cold wind of winter in the shooting range. I passed my exam with a smile and exciting memories, but I never imagined a day would come when I would name my book after the AK-47!

Lees verder

Opvang in de regio – een oplossing?

© Marije Koudstaal

Kinderen in een Yezidi vluchtelingenkamp in Diyarbakir © Marije Koudstaal

Door Edien Bartels en Trudie Visser, foto’s Marije Koudstaal

De ontzetting over grote aantallen verdrinkingen van vluchtelingen en migranten in de Middellandse Zee, lijkt lippendienst te bewijzen aan de discussie, door de VVD weer opgepakt, over opvang van vluchtelingen in de regio.  De voordelen zouden duidelijk zijn: ze kunnen sneller terugkeren als het weer veilig is, zij kunnen zich sneller aanpassen aan de samenleving van het ontvangende land  in het geval de opvang langer nodig is. Bovendien is het goedkoper dan opvang in westerse landen. Is dit wel zo? Zijn dit geen losse kreten om een kiezerspubliek te bedienen?  En om met veel bravoure aan te geven dat de oplossingen niet in de westerse landen liggen maar in dat deel van de wereld waar conflicten oplaaien? Weten degenen die dat poneren wel waar ze over praten? Laten we dat nu eens nagaan. Per slot worden de meeste vluchtelingen, volgens verschillende bronnen zo’n 95 procent, nu  ook al opgevangen in ‘de regio’.  We nemen het voorbeeld van Turkije omdat we daar recent op bezoek zijn geweest in twee vluchtelingenkampen. Turkije vangt op dit moment volgens Amnesty ongeveer 1,6 miljoen vluchtelingen op uit Syrië. Dit is ongeveer de helft van alle Syrische vluchtelingen, naar schatting zo’n  3,2 miljoen mensen. In september 2014 kwamen er nog eens 130.000 binnen, dat is meer dan in de hele EU in de afgelopen drie jaar. Hoe pakken de voordeel argumenten van opvang in de eigen regio uit voor Turkije?

Lees verder

“Er blijft ons niets over:” Yezidi’s in kamp Singar in Diyarbakır

Tent met kinderen in Yezidi kamp Diyarbakır, © Marije Koudstaal

Tent met kinderen in Yezidi kamp Diyarbakır, © Marije Koudstaal

Door Edien Bartels en Trudie Visser, foto’s Marije Koudstaal     Op 8 april 2015 meldden de media dat er in Irak meer dan 200 Yezidi’s zijn vrijgelaten door IS, vooral ouderen. Yezidi’s zijn een Koerdisch religieuze minderheid met een eigen syncretistische religie, waarin elementen uit de islam, het christendom en het zoroastrisme (een oude ‘dualistische’ religie uit Perzië). Afgelopen zomer, 3 augustus, vluchtten er binnen een week duizenden Yezidi’s omdat hun dorpen door IS ingenomen werden. Ze worden door IS als duivelaanbidders gezien en daarom vervolgd. Naar schatting van de Yezidi verpleger van kamp Singar in Diyarbakır woonden er in de regio Singar 500.000 Yezidi’s. Door de aanvallen van IS zijn meer dan 3000 mensen vermoord. Veel ouderen en kinderen zijn omgekomen door honger en dorst, en meisjes en vrouwen, naar schatting 4500, zijn weggevoerd als oorlogsbuit om seksslavinnen te worden (voor meer exacte cijfers, zie De Correspondent van 24 december 2014).

Sommigen zijn erin geslaagd te ontsnappen. De IS strijders kwamen vanuit het zuiden de berg op. De dorpelingen die als eerste werden overvallen, belden naar de andere dorpen zodat er een grote stroom vluchtelingen op gang kwam, de berg op. In de haast en paniek die uitbrak zijn er duizenden kinderen en ouderen kwijtgeraakt. Dat gebeurde in heel korte tijd. Vooral de Yezidi’s die de Singar berg op vluchtten, kwamen in het nieuws. Op die berg zijn ze uiteindelijk in november ontzet via een doorgang gemaakt door een gecombineerde actie van de Koerdische PKK en de peshmerga, en daarna zijn ze naar kampen gebracht in Noord-Irak en in het oosten van Turkije, nabij de grens.

Lees verder

A Grim New Phase in Yemen’s Migration History

04-10-2015Yemen_Djibouti

Yemeni families arriving in Djibouti. ©UNHCR/F. van Damme. Used with permission.

By Marina de Regt  “Yemen’s conflict is getting so bad that some Yemenis are fleeing to Somalia,” read a recent headline read a recent headline on Vice News. The article mentioned that 32 Yemenis, mainly women and children, made the trip to Berbera, a port town in Somaliland (and not Somalia). Hundreds of thousands of Somalis have crossed the Gulf of Aden since the outbreak of the Somali civil war in 1991. But now the tide seems to have turned. Yemen has become a war zone, as a coalition of Arab states led by Saudi Arabia bombs the country in an attempt to stop the Houthis, an insurgent movement opposed to the government, from gaining control over the entirety of Yemeni territory. But, instead of protecting the Yemeni population, these attacks have created more chaos, despair and destruction.

The situation is especially bad in Aden, Yemen’s main port, strategically located near Bab al-Mandab, the strait connecting the Indian Ocean to the Red Sea. Street fighting in Aden has intensified, mainly between the city’s inhabitants, on one side, and the Houthis and army units loyal to ‘Ali ‘Abdallah Salih, Yemen’s former president, on the other. Water is not available any longer, electricity is intermittent and food shortages are very serious. Life in Aden is unbearable without water and electricity, as the climate is very hot and humid. People are slowly starving. Those who can are trying to escape, but many do not have the opportunity.

Continue reading here, on http://www.merip.org, where this blog was originally posted. MERIP kindly allowed us to repost it here.

Marina de Regt is Assistant Professor at the Department of Social and Cultural Anthropology of VU University Amsterdam, The Netherlands. She specializes in gender and migration in and between Yemen and Ethiopia. She wrote  a number of other blogs about the situation in Yemen (in Dutch): Chaos in Jemen en de plicht van de antropoloog; Wat is er aan de hand in Jemen?; Jemen’s Martelkampen.