Door Edien Bartels Met je nicht of je neef kan je beter niet trouwen want dan loop je het risico op kinderen met een erfelijke afwijking. Dat is de gedachte die leeft onder veel mensen in Nederland. Maar er wordt ook wel anders tegenaan gekeken. Huwen met een neef of nicht is juist gewenst; dat is een betrouwbare huwelijkspartner voor mensen afkomstig uit Noord Afrika en het Midden-Oosten.
Consanguïne huwelijken (huwelijken tussen verwanten) komen vooral voor in die gebieden waar de familie de basis vormt voor sociale en fysieke zekerheid van individuen. In West Europa wordt minder consanguin gehuwd, hoewel ook mensen van goede naam soms met een nauwe verwant een huwelijke sluiten, zoals Darwin, die gehuwd was met een volle nicht. Met de migratie van mensen uit Turkije en Marokko komen er ook in Europa meer consanguïne huwelijken voor. Maar speelt het probleem van erfelijke afwijkingen voor kinderen dan niet voor hen? (meer…)
Zaterdag 22 mei om 09:02 uur neemt VU-antropologe Edien Bartels deel aan een gesprek over gearrangeerde huwelijken op Eva-radio. Naast haar zullen ook Harriët Cornelius van stichting Evangelie & Moslims, en drie mensen die persoonlijk bij gearrangeerde huwelijken betrokken zijn, hun stem laten horen. Eva-radio heeft een uitgebreidere aankondiging van het programma. Edien Bartels doet onder andere onderzoek naar Islam en Marokkaanse migranten in Nederland en Europa, en schreef eerder over actie tegen gedwongen huwelijken op deze weblog.
Palestijnse kinderen in Nablus (foto: Rusty Stewart)
Door Erik van OmmeringKinderen in oorlogsgebieden worden doorgaans geprojecteerd als iconen van onschuld in een wereld vol gruwelen. We kennen allemaal de spotjes van hulporganisaties die met schokkende beelden en dramatische muziek de kijker aanzetten tot donaties om de levens van deze ontredderde schepsels te verlichten. En het is waar: we kunnen ons nauwelijks een voorstelling maken van hoe het is om op te groeien onder voortdurende dreiging, te midden van mijnenvelden en vernieling, en te moeten leven zonder toekomstplannen, zonder scholing, zonder hoop. En toch is er meer. De reclamespotjes laten niet zien hoe kinderen ook onder gewelddadige omstandigheden manieren vinden om te leren, te werken, en te overleven. Hoe ze zichzelf vaak allesbehalve als weerloos slachtoffer zien, hoe ze indrukwekkende en inventieve manieren vinden om zin te geven aan de realiteit van geweld en verlies.
Deze week zendt Holland Doc vijf films uit over het leven van kinderen in conflictgebieden: documentaires die niet alleen laten zien hoe kinderen lijden, maar ook hoe weerbaar en inventief ze zijn. (meer…)
Our Master student Gijs Verbossen conducted field research in the occupied territories of Palestine. He lived in a Palestinian refugee camp in the West Bank, adjacent to the city of Nablus. He focused on young Palestinian refugees’ experience of Israel’s occupation. In this photo reportage Gijs gives an eye-witness account of a violent encounter between Palestinians and the Israeli army.
From Nablus buses go to all destinations within the West Bank. They do not go across the separation wall, which Israel built on Palestinian land, annexing territory within the West Bank’s borders of 1967. Public buses cannot go inside Israel, because almost no Palestinians have a permit to cross the wall. Jerusalem for them is inaccessible. Foreigners are able to cross the wall, entering Israel. I had an appointment in Jerusalem today, March 20th. I took the bus from Nablus, passing Ramallah, to Qalandia; one of the largest checkpoints between the West Bank and Israel. (meer…)
Peter Geschiere houdt ervan ‘westerse’ aannames over Afrika ter discussie te stellen. Hij wil de ‘vanzelfsprekende’ tegenstelling modern – traditioneel, wij en de ander, Europa en Afrika overbruggen. Hij benadrukt dat het ‘daar’ niet zo heel anders is dan ‘hier’. Geschiere: ‘Ik vind het altijd leuk als ik iets dat in Afrika gebeurt kan gebruiken om bepaalde vooronderstellingen die in Europa leven te bekritiseren. Daarnaast vind ik het van belang het stereotype beeld dat mensen van Afrika hebben bij te stellen. In mijn vorige boek, over het moderne karakter van hekserij in Kameroen, (meer…)
Vanaf de top van de heuvel werp ik een blik over het beloofde land, een land dat inmiddels aan zovelen is beloofd en door zovelen wordt opgeëist dat je hoofd ervan tolt. Exemplarisch is de heuvel waarop ik me bevind: hoog uittorenend boven het omringende land verkozen de Byzantijnen deze strategische plaats reeds voor de bouw van een fort. Vervolgens kwamen de Arabieren en later de kruisridders die er een trotse burcht optrokken. Verder vermeldt de gids dat een lokale prins de vesting veroverde in 1138, waarna deze fungeerde als verzetshaard tegen de Ottomanen.
Tegenwoordig bevindt de bewuste heuvel zich in Zuid Libanon, en wappert hoog boven de ruïnes de gele vlag van Hezbollah. Door velen verguisd, door even zovelen toegejuicht, deelt de verzetsbeweging/terroristische organisatie in deze contreien de lakens uit. Dat merk je niet alleen aan de reclameborden die (meer…)
Op 9 februari lanceerden de antropologie studenten die aan de Antwerpen-Banjul Challenge hebben meegedaan hun lang verwachte film: Challenge: een samenspel tussen avontuur en goede doelen. Op StandplaatsWereld hebben we de voorbereidingen en de verslagen van hun spannende reis kunnen volgen. Marieke Kolkman heeft voor het blad Ad Valvas een verslag gemaakt van de druk bezochte bijeenkomst. Maar we zijn nog lang niet af van deze actieve studenten, want ze zijn nu bezig met een boek over hun ervaringen. Wordt vervolgd.
Door Erella Grassiani Tussen 3 en 11 januari heeft Stichting gate48 een groep jonge politici en studenten rondgeleid in Israel en de Palestijnse Bezette Gebieden. Het doel van de reis was om deze jonge mensen kennis te laten maken met het conflict vanuit de grassroots. Zij ontmoetten verschillendeIsraëlische en Palestijnse mensenrechten activisten die zich inzetten tegen de bezetting, zij zagen met eigen ogen wat het effect is van deze bezetting op het dagelijkse leven van de Palestijnen. (meer…)
Ik heb veel durf [angst] overwonnen… Want ik ben… Ik ben soms bang geweest ook. Met de steun van de groep, want zonder de groep, was ik als een vogel voor de kat. En ja… Ik vind wel… Ik heb enorm prachtige mensen leren kennen. Ja… Dat vind ik echt de moeite.
―Een avonturier.
In oktober ben ik samen met vier mede‑antropologiestudenten en drie fotografen/filmmakers aan een enorm avontuur begonnen, een avontuur waarbij wij ons, met een groep van 36 voertuigen, een lange weg gebaand hebben door Europa en Afrika. We hadden drie dagen nodig om Sotogrande (vlakbij Gibraltar) te bereiken, en vanaf de vierde dag was het een aaneenschakeling van indrukken die gepaard gingen met een reizigersbestaan.
Lange dagen reden we door, van camping naar camping, en in één lange waas zagen we (meer…)
We hebben niets meer te verliezen, we zijn 30 plus en trouwen niet meer. We hebben ruzie met onze families. Ze vragen: “Heb je niets beters te doen? Iedereen kan je zien. Schaam je.”
“Ik heb iedere dag ruzie, maar met de tijd zullen ze het begrijpen”, aldus de 32‑jarige Touria, een van de dertien universitair opgeleide vrouwen die al vier maanden demonstreren voor het provinciehuis in Berkane, een plattelandsstadje in Noord Marokko, nabij de Algerijnse grens. Ze zitten daar vier dagen per week, maandag tot en met donderdag, van 9 tot 18 uur, omdat ze werk zoeken.
Nederland en de Wereld in Antropologisch Perspectief
Antropologen van de Vrije Universiteit laten van zich horen in opinies, achtergronden en meer!
Zomerluwte
Vanwege de mindere beschikbaarheid van onze redacteurs en auteurs, houden we tijdens de zomervakantie een langzamer ritme aan. De posts verschijnen niet met dezelfde frequentie en regelmaat als tijdens het academisch jaar. Vanaf september zijn we weer op kruissnelheid!
