Categorie archief: Uncategorized

Achteruit en uit de klem denken

Voor SpW 3 P1050724

 

 

 

 

Door Ton Salman 

Zie de foto’s. Dit is wat er (al tientallen jaren geleden) gebeurd is: bovenaan de klif loopt een weg. Een automobilist, naar ik hoorde beschonken, kukelde over de rand. De bergwand is door erosie aangetast en bestaat uit een reeks vertikale, taps toelopende kloven of bergspleten. De auto is daar vertikaal, neus naar beneden, in beland. Bijna dwangmatig stel ik me de ervaring van de bestuurder voor: tsjak, daar zakte hij weer schoksgewijs een stuk naar beneden. En tsjak, nog een stuk. En nóg eens. En het wordt steeds nauwer. De klem wordt steeds strakker aangedraaid. Ik stel me voor dat de chauffeur de auto in z’n achteruit zette, en probeerde of….. maar neen – tsjak.

Lees verder

Progress that contaminates…

Malvinas

By Veronika Macku.

I wake up in a small town called Malvinas Argentinas that still maintains something of the traditional village feeling. It is situated very nearby to Córdoba, the capital of the province of the same name, in central Argentina. Edgardo, twenty-seven year old student of agro-economy, Ernesto, his father in his early fifties, and I are heading to a small farm, situated half an hour driving from Malvinas. That is where Edgardo cultivates vegetables and breeds animals for the last three years. He felt attached to nature since he was a small child. While Ernesto drives, he listens to his favourite music: local folklore.

Just when we cross the Malvinas road sign and a red line appears and the houses disappear, we observe a soybean field on the right side, and a special tractor, that the locals call mosquito, that disperses pesticides over the field. Edgardo opens the window of the car, puts his hand outside and says: “The wind blows to the north, in the direction towards Malvinas, do you feel it?” I do the same, I put my hand out the window, and I agree. The wind is strong today. The town is behind us, but a few houses are spread over the field. We keep gazing a little bit more at the landscape and we keep driving to the farm.

The dogs are barking and welcoming us. At the farm a brother and sister live, both are in their fifties. Walking through the farm I come across chickens, sheep and goats. Behind the farm is a small field where some vegetables are growing. However, the fence separates the soybean and the vegetables. To earn a living, the farmers rent the fields to the soybean producers. Edgardo together with another student started their sustainable project in a small part of the field. The agro-economic students desire to show that agriculture can be done differently. They want to cultivate a variety of vegetables and breed animals in a way to maintain order and biodiversity while avoiding the usage of pesticides.

But things are not so easy. They have few resources and their plough has just broken. Ernesto and I drive to the nearby villages and ask if somebody is selling an old plough. Unfortunately, they only sell modern machines that are very expensive. We were told that people only buy ploughs to decorate their gardens. Now back at the farm, Edgardo introduces me to the struggles of the two siblings that own the farm. Their brother died a few years ago. He was walking on the road next to the farm and the wind blew the pesticides from the soybean field towards him. He started to get sick soon after being covered in pesticides; he got seriously ill and three years later he died. Edgardo concludes with his main point: the soybean gives them money to live from by renting their fields, but on the other hand, it produces them serious harm. Edgardo is concerned that people in his hometown of Malvinas, are not fully aware of these potentially serious health risks.

After the morning trip, I am playing in the living room with Felipe. His face, with dark eyes and dark hair, sparkles with energy as always. He is pulling all his favourite toys out of the cartoon box and we play together on the floor. After a while he takes a small grey plastic thing and he shoots at me if it was a gun. I remember the other day, when he was playing with this object as well. That time it was not representing a gun, it was a car. I wanted to know what it was so I asked him. He put it next to his mouth; he imitated breathing, and kept laughing and playing. He explained to me that when his grandfather, Ernesto was sick he needed it to breath. Now his grandfather is not sick anymore, and so he uses the inhalator as a toy.

It was in 2010 when Ernesto still worked as camion driver, transporting cereals. The company he worked for inserted a phosphane pill into the cargo container in order to kill insects inside the cereals. Soon after the company started to introduce the phosphane into the grain, Ernesto started to complain of headaches. He wanted his clothes to be washed properly and his wife started noticing a strange smell on the clothes. He started falling asleep very often. His family saw him fall asleep many times when they were chatting with his family or friends. Ernesto eventually got seriously ill. He was diagnosed with advanced pneumonia and the doctors did not know if he would survive. When they found out some more details about his recent job, they were able to start a proper treatment.

Now, his wife Silvia and their children are involved in the social movement against the factory that would process and store genetically modified corn in their hometown. The movement started two and half years ago. Argentinean president Cristina Fernández was in New York and had just announced a large investment and development project in Malvinas, but the family does not agree with the Monsanto factory being built in their town. On the door of the kitchen a tiny sticker with a skull is glued, that says: Monsanto kills. Progress that contaminates is not progress.

Veronika Macku is an MA student Social and Cultural Anthropology. She is doing fieldwork in Malvinas Argentinas, Córdoba, Argentina.

Chaos in Jemen en de plicht van de antropoloog

IMG_3347Door Marina de Regt Vandaag zijn de president en de regering in Jemen afgetreden, maar op het Nederlandse nieuws hoor ik er niets over. Jemen is niet interessant, tenzij het over terroristen gaat die de Westerse vrijheid aan willen vallen. Ik ben verbaasd, maar toch ook weer niet. De eenzijdige kijk van het Nederlandse nieuws is al jaren bekend. Op Al-Jazeera worden er 20 minuten aan Jemen besteed. Er zijn interviews met minstens 4 deskundigen en de crisis in het land wordt op allerlei manieren belicht. Maar misschien is dat ook wel weer logisch: Jemen wordt al jaren als een vrijplaats van terroristen gezien en de Amerikanen zijn zeer actief in het bestrijden van AQAP (Al-Qaida op het Arabisch Schiereiland). Daar worden drones voor gebruikt, en er zijn al talloze onschuldige slachtoffers mee gemaakt. De voedingsbodem voor radicalisering van de bevolking wordt zo alleen maar groter. Vorig jaar, toen ik een blog schreef als reactie op de tendentieuze berichtgeving over Jemen bij Pauw en Witteman, zei ik het ook al: door anti-terreur maatregelen neemt de kans op terrorisme alleen maar toe.

Als er iets in Jemen aan de hand is weten de media mij snel te vinden, maar de afgelopen week is het stil. Het zal wel komen doordat er andere belangrijke zaken zijn. Ik vind het niet zo erg, ik kan mijn tijd heel goed anders besteden. In de Kerstvakantie ben ik begonnen aan een artikel over Na’ma, een van mijn beste vriendinnen in Jemen. Ik ken Na’ma al sinds 1993, toen ik een aantal jaren in Hodeidah, een stad aan de Rode Zee, woonde. Ze is een paar jaar ouder dan ik, weduwe met drie volwassen kinderen, en woont op zichzelf. Als ik in Jemen ben zoek ik Na’ma altijd op, en vaak logeer ik bij haar. Maar de laatste keer is al weer twee jaar geleden. Het wordt steeds moeilijker om naar Jemen te gaan; de instabiliteit in het land heeft tot een grote mate van onveiligheid geleid en westerlingen komen steeds moeilijker aan visa. Er zijn bijna geen buitenlandse journalisten meer die in Jemen verblijven en verslag doen van de politieke ontwikkelingen. Wat moet je als antropoloog doen om toch over een land te blijven schrijven als je er niet meer naar toe kunt? Lees verder

Hungarian Association for Migrants condemns PM Orbán’s take on the Charlie Hebdo killings

In a response to the Charlie Hebdo killings, Hungarian Prime Minister Viktor Orbán recently did a television speech in which he made some rather far-reaching statements on immigration in Europe which caused consternation among some – even though he probably also earned the approval of others. Department of Social and Cultural Anthropology staff member Pál Nyiri is a member of Menedék, the ‘Hungarian Association for Migrants’, which released a press statement on Orbán’s speech. We publish the statement here in its entirety.

MENEDÉK – Hungarian Association for Migrants Press Statement

Budapest, 12 January 2015

Menedék – Hungarian Association for Migrants deems Prime Minister Viktor Orbán’s views concerning immigration in the wake of the Paris massacre, expressed on Sunday, 11 January in the news broadcast of Hungarian public service television channel M1 and elsewhere, unfounded and unworthy of a responsible state leader.

We agree with the Hungarian Prime Minister that “immigration and the cultural concerns it raises need a much more open, honest and straightforward discussion than what we have seen so far.” It is precisely one of the basic goals of our Association. We have worked to create an open, fact- based and responsible dialogue on the topic in Hungary and in Europe for nearly two decades.

We firmly oppose, however, alongside with the European Commission and Europe’s political leaders, the PM’s view that “economic immigration is a bad thing in Europe, it shouldn’t be viewed as if it had any use, because it only brings trouble and peril to the European man, so immigration must be stopped, this is the Hungarian position.” Even David Cameron acknowledged the benefits of immigration in his recent West Midlands speech. It reflects a grave misjudgement and lack of political wisdom to reiterate anti-immigration stock phrases on the day of remembrance of the victims of last week’s terrorist attacks in Paris, spreading the misconception that immigration is in any way to blame for the dread of terrorism, and curtailing, or even banning immigration is the way to get rid of the terrorism.

Lees verder

Koerdische vrouwelijke bestuurders in Nederland

seminar Koerdische burgemeesters Door Emine Igdi en Edien Bartels. In de week van 21 tot en met 30 november 2014 was een delegatie van vrouwelijke bestuurders uit Oost-Turkije te gast in Nederland. Het ging om twee burgemeesters, respectievelijk uit de steden Mardin en Sirköy en het hoofd van de afdeling vrouwenzaken uit Diyarbakir. Het doel van het bezoek was het uitwisselen van ervaringen over de invulling van de bestuurdersrol door vrouwen, over de strijd tegen geweld tegen vrouwen in Oost Turkije  en over de problemen en opvang van vluchtelingen, speciaal vrouwen, in die regio. Over dit laatste thema was op 28 november een seminar op de Vrije Universiteit gewijd.

Het seminar werd ingeleid door dr. Joost Jongerden, antropoloog gespecialiseerd in de Koerdische kwestie aan de universiteit van Wageningen. Hij vertelde onder andere over het grote aantal vrouwelijke burgemeesters in deze regio. Daarna kwamen de vrouwen van de delegatie aan het woord. Zij spraken vooral over de situatie van Syrische vluchtelingen, waaronder veel vrouwen. In het zuidoosten van Turkije is de politieke partij BDP (Barıṣ ve Demokrasi artisi- Partij van Vrede en Democratie) heel sterk. Met de gemeenteraadsverkiezingen van maart 2014 werd het duo burgemeesterschap door de BDP ingevoerd. Wanneer een man burgemeester werd kreeg die een vrouwelijke duo burgemeester naast zich en wanneer een vrouw burgemeester werd kreeg die een man als duo burgemeester naast zich. Er zijn nu 106 vrouwelijke duo burgemeesters. Dat zoveel vrouwen in dit gebied als duo burgemeesters werken was 40 jaar geleden praktisch onmogelijk. Dit is voorbeeld van de grote veranderingen die onder invloed van de Koerdische beweging zijn gerealiseerd.         Lees verder

Winterstop: prettige feestdagen en gelukkig nieuwjaar!

15650340946_7e1bff5975_mStandplaatsWereld bedankt iedereen voor zijn en haar mooie en interessante bijdragen aan het blog. Volgend jaar gaan we weer enthousiast verder. Voor nu, prettige feestdagen en een voorspoedig 2015!

Potential famine among Syrian refugees has far-reaching implications for the Middle East

Erik van Ommering   Last week around 1.7 million refugees from Syria received the following text message on their cellphones:

“We deeply regret that WFP has not yet received funds to reload your blue card for food for December 2014. We will inform you by SMS as soon as funding is received and we can resume food assistance”

The message was sent by the World Food Program (WFP), one of the UN agencies that has played a vital role in supporting refugees from Syria in Lebanon, Turkey, Jordan and Egypt. Hosting refugees “in the region” has been a key policy pursued by the Netherlands and other countries. Accordingly they seek to both provide aid in efficient manners and discourage refugees from seeking asylum inside, for instance, the European Union.

Purchasing basic food items in a Lebanese grocery story (photo by WFP, link: https://www.flickr.com/photos/69583224@N05/8713978464/in/set-72157633416163971)

Purchasing basic food items in a Lebanese grocery, © WFP

As refugees register in their respective host countries, they receive a special credit card (the ‘blue card’) that is charged monthly by the WFP with the amount of USD 30, enabling refugees to purchase basic food items in selected grocery stores. For many who own little more than the clothes they wore as they fled the brutalities of Syria’s war, this support has proved indispensable. Its suspension may therefore spur catastrophe.

Lees verder