Tagarchief: activisme

Het Spinhuis: Reclaiming the Public University

spinhuis1

By: Touraj Eghtesad

In the first week of this academic year, a group of concerned students and ex-students squatted the Spinhuis Common Room, just two months after being closed down. This room was once the meeting spot for academics and students from the Department of Sociology and Anthropology, until the University of Amsterdam decided that the profit made from real estate sales was worth more than cultural heritage.

‘I hate that I have to go to Roeterseiland now. The Spinhuis is so beautiful, it’s central and we had a real sense of community with the professors and students here.’ – Joanna, anthropology student.

The Spinhuis is a typical example of what the anthropologist David Graeber calls ‘zones of cultural improvisation’ in which ‘diverse sorts of people with different traditions and experiences are obliged to figure out some way to get on with one another’. The initial squatters were political activists, but we soon managed to include many non-activists who were delighted to witness this social space take shape. The Spinhuis Collective is not limited to anarchists: there are communists, liberals and non-political students. What unites them all is a sense of community and their drive to defend a free university, devoid of commercial interests.

posterUVA

The advertisement campaign of the UvA focuses on the ‘intellectual rebel’. This powerful imagery was helpful in legitimizing the Spinhuis action.

Many students involved with the Spinhuis feel a sense of community in this space that they had yet to feel at university. Members of the collective constantly remind each other that running the Spinhuis demands hard work, but that they do not mind it because it is meaningful. Public services are being provided to students and non-students who come to enjoy a quiet study atmosphere during the day and fun, informative events every night of the week. They have been overwhelmingly popular, as universities provide too few opportunities for students to organize free cultural and political events.

‘The Spinhuis taught me a lot about being the change you want to see and how life can be different if you step outside the social norms. There are so many possibilities now that I never noticed before.’ – Jan, 26, UvA graduate.

There seems to be a widespread ‘squat stigma’, whereby people refuse to attend squatted social centres because they are an attack on private property. I invite those people to come see for themselves what they have missed out on. In fact, anyone can feel free to organize events at the Spinhuis. So far these have ranged from parties to discussion nights; cinema nights to benefit dinners; activist meetings to poetry readings. If these things are not appealing, there is the cheapest food and in all of central Amsterdam and coffee, tea and snacks are free.

Spinhuis2

The Spinhuis Common Room.

The Spinhuis is safe for now, as the University of Amsterdam has another month to provide evidence that they have plans for the building (which they currently do not). In the most recent court ruling, the judge decided that this was an act of civil disobedience and that a speed eviction had no legitimacy as long as the space is used in the public interest.

In the meantime, the university community’s support for the Spinhuis and its principles will go a long way. The ideal of the university as a ‘community of learners’ is still worth defending. The example of the Spinhuis shows that when students are given an opportunity, they can also create amazing practical outcomes. They are not just consumers of education waiting to become working adults, but are also actively engaged in shaping the society they want to live in.

For more information, check hetspinhuis.wordpress.com

Koerden in Den Haag: “Ik word gek, ik moet demonstreren”

Koerden demonstreren tegen de aanvallen van IS op de Koerden in Syrië

Door Emine Igdi. Afgelopen vrijdag, 10 oktober, komt voor de zoveelste keer een groep Koerden in Den Haag bijeen om te demonstreren tegen de aanvallen van IS (Islamitische Staat) op de Koerden in Syrië. Ik loop naast een Koerdisch-Nederlandse jongeman van begin 20. Ik ken hem al van de tijd dat hij nog naar de basisschool ging. Wij woonden in dezelfde buurt en ik paste af en toe op hem en zijn broertje. Zijn ouders hebben nooit in Koerdistan gewoond, hij evenmin. Het verbaast me om hem daar te zien, terwijl hij in collegebanken had moeten zitten. Naar aanleiding van mijn vraag wat hij daar doet, zei hij: “Iedereen die tegen IS is, moet hier zijn.” “Want”, zo vervolgt hij, “IS pleegt gruwelijke daden tegen de mensheid. Mijn betrokkenheid komt niet voort uit het feit dat ik een Koerd ben. Ik zou ook demonstreren als IS een ander volk had aangevallen. Ik ben tegen IS.” Hij wil er met zijn aanwezigheid voor zorgen dat er aandacht is voor de door IS belegerde Koerdische stad Kobani (een Koerdische stad in Syrië), zodat de Koerdische strijders in het verzet internationale ondersteuning krijgen. Een andere betoger (49 jaar oud) zei: “Het gaat de Koerden niet lukken om een relatief groter en moderner leger van IS tegen te houden. De Koerden hebben weinig wapens en die wapens zijn ook oud.”

Lees verder

Hoe overleef ik een geprezen masterthesis?

moos75_n

Door Moos Pozzo. Voor mijn masterscriptie Culturele Antropologie draaide ik afgelopen jaar een paar maanden mee in het dagelijkse leven van jonge asielzoekers in Nederland. Ik kwam onder meer tot de conclusie dat voor de jongeren participatie, of ‘actief blijven’ zoals zij het uit drukken, een basisbehoefte is om zich staande te houden in dagelijks zeer onzekere omstandigheden. Ze zien zich echter gedwongen tot passiviteit en voelen zich gemarginaliseerd en uitgesloten. Het Nederlandse ontmoedigingsbeleid lijkt er voor te zorgen dat veel jonge asielzoekers juist meer verlangen naar een verblijfsvergunning. Zij zien een vergunning  namelijk als enige mogelijkheid om nuttige activiteiten te ontplooien.

Er is nog veel werk te verzetten voordat het recht op participatie (artikel 12 van het VN-Kinderrechtenverdrag) en het recht op recreatie (artikel 31 van het VN-Kinderrechtenverdrag) gerealiseerd zijn voor kinderen op asielzoekerscentra. Tegelijkertijd zijn de jongeren zeer sceptisch over het hebben van rechten. Ze zijn gericht op hun toekomst en zien een mogelijke positieve uitkomst van hun asielprocedure als ‘een kwestie van geluk’. Lees verder

Mevrouw de Burgemeester, Mijnheer de Kiezer!

 

SpW foto Emine Igdidoor Emine Igdi    Cizre (Koerdische naam Cizîra Botan) is een stad in de provincie Şırnak (Turkije). Tot de jaren 90 van de vorige eeuw was de stad nogal traditioneel ingericht en door de mannen gedomineerd. De vrouwen uit de stad droegen een soort burqa (çarşef/ çarik) die meer een traditionele betekenis had dan een religieuze. De genderrollen waren helder: vrouwen binnen, mannen buiten. In de publieke sfeer was er bijna geen ruimte voor gezamenlijke activiteiten van mannen en vrouwen. Vanaf de jaren 90 van de vorige eeuw is het gezicht van Cizîra Botan echter geleidelijk veranderd. Er vonden onder de leiding van de Partiya Karkerén Kurdistan (de PKK) demonstraties plaats om meer rechten op te eisen voor de Koerden.

Tijdens die demonstraties deden zowel mannen en vrouwen mee. Dat was tot die tijd niet gebruikelijk. Hiermee hebben de vrouwen – onder aanmoediging van de guerrillabeweging – hun ruimte opgeëist in de publieke sfeer. Vele vrouwen namen deel aan de beweging en dat zorgde voor een prestigieuze positie voor de vrouwen. Daarnaast werden in de omgeving van Cizîra Botan sommige Koerdische dorpen door het Turkse leger platgebrand of gebombardeerd, waardoor de nomadische bevolking en de dorpelingen hun toevlucht zochten in Cizîra Botan. Zij waren gewend dat de vrouwen een vrije rol hadden buiten het huis. Voor deze vrouwen was het dan ook niet vreemd in de stad samen met de mannen deel te nemen aan de demonstraties. Lees verder

Marokko:een artistieke uitzondering tijdens de Arabische Lente

Door Najat El Hani

Hallo, ik ben Najat en recent afgestudeerd in Sociale en Culturele Antropologie aan de Vrije Universiteit in Amsterdam. Het afgelopen studiejaar heb ik in het kader van de Arabische lente onderzoek gedaan naar de Marokkaanse 20 februari beweging in Rabat. Ik startte mijn reis met een degelijk onderzoeksplan over hoe activisten van deze sociale beweging (on)veiligheid en mondiale invloeden ervaren. Bij het bestuderen van alle artikelen, boeken en YouTube filmpjes dacht ik al snel in politieke termen en beeldde ik me jongeren in die op deze wijze actief bijdroegen aan verandering. Het tegendeel bleek waar te zijn. Tijdens het eerste gesprek met mijn sleutelinformant Youness, worden mijn politieke statements al snel van tafel geveegd; ‘wij hebben geen vertrouwen in het systeem en niet alles wat wij doen is politiek gerelateerd, verandering moet van onderop komen en dat kan ook via kunst.’ Hij legt uit dat artistieke initiatieven mensen in hun eigen omgeving op ludieke wijze aan het denken kunnen zetten. Ik was erg verrast door zijn antwoord: hoezo artistiek? Lees verder

Sporten voor persoonlijke ontwikkeling?

Sporten voor persoonlijke ontwikkeling? –Antropologisch veldwerk naar de persoonlijke ontwikkeling van kinderen in Salcajá, Guatemala.

SpWfoto1RowanDSC05710Door Rowan Hordijk   Internationale leiders als Nelson Mandela en Kofi Annan bepleiten al jaren dat sport  kan dienen als een gereedschap voor het ontwikkelen van samenlevingen en individuen. Volgens de Nationale Commissie voor Internationale Samenwerking en Duurzame Ontwikkeling is sport zelfs ‘essentieel voor de ontwikkeling van kinderen’ genoemd (2005:1), maar is dit terecht?

Bepakt en wel en met deze leidende vraag in het achterhoofd, stapte ik dit jaar, begin februari, het vliegtuig uit in Guatemala City, om vervolgens af te reizen naar mijn veldwerklocatie in ruraal Salcajá, departement Quetzaltenango. Samen met mijn onderzoekspartner verbleven wij drie maanden in Guatemala. Wij combineerden het dagelijks sportles geven aan bijna 300 werkende- , wees- , en uit huis geplaatste kinderen, met het verrichten van antropologisch bacheloronderzoek. De kinderen van studie participeren binnen NGO MatiGol, die zich volledig toelegt op het geven van sportlessen aan achtergestelde jongens en meisjes van Salcajá.

Lees verder

Environmental protest turned into anti-government demonstration: Resistance in Turkey, police violence and a story of solidarity

Door Hikmet Özenç Demirkan

turkeymage

An outstanding social movement is taking place in Turkey almost for two weeks. The protest has started with a small group against demolishment of Istanbul Gezi Park and replacement of the park with a shopping mall. Police got remarkable violent towards the peaceful protesters and the second day the number of protesters reached to tens of thousands. Police kept on increasing their attacks by using excessive amount of tear gas, pepper spray and pressurized water. With an ambush at the dawn protesters shot by water cannons and tear gas from multiple entrances of the Park. Tents were collected by the police and the park closed down to public reach. Some photos and videos show that police burnt a tent while some protesters were in it. The increasing police brutality triggered more and more people to join the protests. Lees verder