Tagarchief: Conflict

Hawar fermané, ‘help, genocide!’

SpW Emine ezidi vluchtelingenDoor Emine Igdi   Hawar is een Koerdisch woord voor schreeuw of noodkreet. Wanneer iemand in een noodsituatie verkeert schreeuwt hij of zij “hawar!” (‘help’). Ferman was oorspronkelijk het officiële bevel van de Ottomaanse Sultan om iets gedaan te krijgen. In het Koerdisch staat ferman echter gelijk aan genocide, bijvoorbeeld verwijzend naar Fermana Ezídiya (de Ezidi genocide) en Fermana Fila (de Armeense genocide).

De laatste weken heb ik geregeld de Hawar! en Fermane! kreten gehoord, geroepen door de Koerden. Hiermee wilden ze aandacht vragen voor de gruwelijke daden van de terroristen die streven naar de inrichting van de zogenaamde Islamitische staat (IS) en die ik in dit artikel ISIS noem.

ISIS heeft in juni 2014 de tweede grootste stad van Irak, Mosul, overgenomen. Het Iraakse leger bood geen weerstand en verliet de stad. ISIS heeft het achtergelaten legermateriaal in beslag genomen. Sommige commandanten van het Iraakse leger en enkele soennitische stammen in Mosul hebben zich bij de ISIS aangesloten. Naast de olievelden die zij reeds in Syrië bezitten, gaf de overname van Mosul ISIS extra veel macht.  Lees verder

Over Almere, de PVV, en cultuur

SpW ruzieDoor Bionda Stolk In maart 2010 deed de PVV voor het eerst mee aan de lokale verkiezingen in twee gemeenten, Den Haag en Almere. Zoals verwacht resulteerde dit in beide gemeenten in een forse winst; in Almere werd de PVV zelfs de grootste partij. De vragen die naar aanleiding van dit succes in de media werden gesteld, waren ook te verwachten: hoe kon dit gebeuren? Waarom hadden de burgers zo massaal op de PVV gestemd? En, hoe zouden de bestaande partijen reageren? Vooral deze laatste vraag hield mij bezig, want konden de overige raadsleden in Almere nog wel objectief zijn, aangezien zij mogelijk al jarenlang een bepaald, en zeer negatief, beeld hadden over het fenomeen PVV? Lees verder

Media Freedoms, Coercive regimes and Blasphemy-mania

pakistanBy M. Amer Morgahi. Media revolutions in development countries are seen as important factors in democratization processes, in acquiring information and in enhancing consciousness. However, the media can be manipulated, coerced and used to develop certain consensuses that favor the ruling groups, as the example of recent happening in Pakistan show.

On 19 April, a famous anchorperson, Hamid Mir, of Pakistani Geo TV was attacked in Karachi. He was shot six times but luckily he survived his injuries. A few minutes after the attack his family and the channel accused the head of the main intelligence agency in Pakistan, the Inter-Service Intelligence (ISI), of being involved in the incident. Apparently Hamid Mir had named his would-be killers, and the channel released the allegation with pictures of the intelligence head. The military intelligence denied the allegations and asked for an impartial investigation. It was not the first attack on a journalist in Pakistan. Since its participation in the so called ‘war against terrorism’ the country tops the list of those considered dangerous for journalists. In the following days an open and discrete media-war started between the Geo and other print and electronic media, as well as different state and non-state actors, allegedly supported by the intelligence agencies. Lees verder

Sterke vakbonden oplossing voor textielarbeiders in Bangladesh

ellen Door Ellen Bal en Sandra Bos
Precies een jaar geleden, op 24 april 2013, stortte Rana Plaza in. Het meest dodelijke ongeval in de geschiedenis van de textielindustrie eiste de levens van ruim 1100 arbeiders. Meer dan 2500 medewerkers raakten gewond. Het acht verdiepingen hoge gebouw vlakbij Dhaka, herbergde een aantal kledingfabrieken, een bank, appartementen en diverse winkels. Nadat er barsten werden geconstateerd in de muren van het gebouw, werden de bank en de winkels gesloten. De fabrieksarbeiders, voor het merendeel jonge vrouwen, moesten gewoon aan het werk. Anders zouden ze hun baan verliezen. Tijdens de drukke ochtenduren stortte het hele gebouw als een kaartenhuis in. Nog steeds liggen er lijken begraven onder het puin. Lees verder

Een Ethiopische exodus

vluchtelingen Door Marina de Regt

Naast Bole Airport, het internationale vliegveld in Addis Abeba, is een groot terrein waar teruggekeerde migranten uit Saoedi-Arabië worden opgevangen. Sinds november 2013 zijn er zo’n 150.000 Ethiopische migranten met behulp van internationale organisaties en NGOs, zoals de Internationale Organisatie voor Migratie (IOM), het Internationale Rode Kruis en UNICEF, gerepatrieerd. De exodus van migranten is begonnen toen de Saoedische overheid met geweld ongedocumenteerde migranten arresteerde, na een amnestie-periode van zeven maanden, en daarbij ook doden vielen. Terwijl veel andere overheden hun burgers al voor het aflopen van de amnestie-periode hadden gerepatrieerd, besloot de Ethiopische overheid dit pas te doen toen het geweld de pan was uitgerezen. Vorige week bracht ik een bezoek aan het opvangcentrum, en sprak met een aantal Ethiopische remigranten. Lees verder

“Il est beau mon pays Burundi”

DSC00564Door Lidewyde Berckmoes – Het is nu ruim twee jaar geleden dat ik mijn veldwerkonderzoek in Burundi afrondde. Maar de situatie van onveiligheid, onzekerheid en kwetsbaarheid die ik beschrijf in mijn proefschrift, lijkt nog steeds aan de orde van de dag.

Terwijl ik bezig ben met de voorbereidingen voor de verdediging van mijn proefschrift op 14 februari, bereikt mij het nieuws over nieuwe rampspoed in de wijken van mijn onderzoek. Jongeren uit die wijken sturen me berichtjes via Whatsapp en Facebook om te laten weten dat het in de nacht van 9 op 10 februari zo hard heeft gestortregend dat huizen en wegen zijn ingestort, en mensen, veel kinderen, zijn weggesleurd in de regen en modder: “Hey Lide, gisteren regende het en mensen zijn gestorven. Meer dan 50”; “Godzijdank zijn we gespaard gebleven, maar het is een catastrofe. We weten niet wat te zeggen”; “Onze buurvrouw is haar 3 kinderen verloren”; “Een vriend heeft zijn familieleden verloren, alle 12.” Lees verder

De onrusten in Zuid-Soedan (en Gulu)

SpW Rixt Vellenga Gulu kaartDoor Rixt Vellenga     Gulu is de grootste handelsstad in Noord-Oeganda. De regio Acholiland is rijk aan vruchtbaar land. Cassave, tomaten, aardappelen, rijst, bonen en papaya’s worden vanuit Acholiland naar verschillende regio’s en landen geëxporteerd. Met name naar de Democratische Republiek Congo en Zuid-Soedan. Sinds december heerst er onrust in Zuid-Soedan, en dat is met name in Gulu te merken.

Zuid-Soedan is sinds 2011 onafhankelijk van Soedan. De talrijke etnische groepen in Zuid-Soedan hadden jarenlang hun krachten gebundeld in hun gezamenlijke strijd voor onafhankelijkheid. Maar nadat het land in 2011 uiteindelijk daadwerkelijk onafhankelijk werd, viel de gemeenschappelijke vijand weg en kwamen de etnische tegenstellingen weer boven. Het geweld in Zuid-Soedan brak in december 2013 uit toen de president van Zuid-Soedan, Salva Kiir (van het Dinka volk) verklaarde dat de voormalige vice-president Riek Machar (van het Nuer volk) een poging tot staatsgreep had gedaan. Machar ontkent dergelijke pogingen tot een coup. Lees verder

Land te koop – landproblematiek in na-oorlogs Oeganda

SpW foto 1 Rixt Vellenga Gulu 5Door Rixt Vellenga, in Oeganda bekend als Marya    Hoewel de 20-jarige oorlog 6 jaar geleden tot een eind kwam, is de armoede in Acholiland, Noord-Oeganda nog altijd groot. Waar veel families grote stukken land in bezit hebben, hebben ze tegelijkertijd geen kapitaal en middelen om dat land te bewerken (mede als gevolg van het feit dat men 20 jaar geen toegang had tot het land, waardoor het meeste land één grote bush werd, met overal bomen en struiken), en vrijwel geen inkomen om schoolgeld en medicijnen te betalen. Dus wat is de optie? Een stuk van dat land verkopen. Maar land verkopen is niet altijd even eenvoudig. Land kopen ook niet trouwens. Lees verder

New Titles on Land Struggles in Africa

Afgelopen zomer publiceerde SCA-medewerker Sandra Evers, met anderen, twee bundels met (voorlopige)  resultaten van haar huidige onderzoeksproject. We vroegen haar naar enkele achtergronden en plaatsen daaronder korte presentaties van beide boeken.

In het kader van welk project verschenen beide boeken? Wat zijn de thema’s van dat  project?

Beide boeken komen voort uit ons onderzoeksprogramma “Development as a Trojan Horse? Foreign Large-scale Land Acquisitions in Ethiopia, Madagascar and Uganda”, waarvoor NWO-Wotro ons in 2011 subsidie toekende. We kregen hiermee de kans om met een team van vier promovendi en een post-doc. vergelijkend onderzoek te doen naar grootschalige landprojecten in Afrika en Madagascar.

Wat zijn de respectievelijke bedoelingen, de ambities, van deze boeken?

Het boek “Africa for Sale? Positioning the State, Land and Society in Foreign Large-Scale Land Acquisitions in Africa” stelt de vraag naar de rol van de staat bij de totstandkoming, implementatie en uitvoering van de landprojecten. De rol van de staat is tot op heden onderbelicht gebleven. Het andere boek zoomt in op Madagascar waar de staat land probeert in te zetten bij de “ontwikkeling” van het enorme eiland. Er is echter een enorme competitie om dit land en velen willen zich toegang verschaffen: natuurbeschermers, mijnbedrijven, landbouwondernemingen, en zo komen kleine boertjes in de verdrukking. Lees verder

From LRA conflicts to land conflicts

328By Rixt Vellenga. Acholi people have a profound relationship with the land; land is the epicenter of economic behavior in Acholiland, and is an indivisible part of the social fabric. It is essential for housing (most people reside in self-made mud-huts on their land) and it is the means of livelihood subsistence and food security. Spiritually, Acholi culture emphasized the importance of being buried on ancestral land; otherwise the deceased’s spirit will remain earthbound in an indeterminate state, unable to reach the afterlife, and forever haunting the deceased’s family.

Since 1986 the Acholi people in Northern Uganda have been heavily affected by the LRA rebel group of Joseph Kony and the NRA army of current President Museveni. Tens of thousands of people have been killed, tens of thousands children have been abducted. From the end of the 1990’s and beginning of 2000, all people in most parts of Acholi region were forced by the government to go to IDP camps (although most people already settled in trading centers, which became IDP camps later). People who refused, were killed by the NRA. The IDPs started to leave camps from 2008. Lees verder