Categorie archief: Identiteit & religie

7 December: VU Amsterdam Ethnographic Film Day

aefd_bannerWhat is the value of film as medium for ethnographic fieldwork? With which dilemmas are film-making anthropologists confronted? What is the relationship between visual methods and other methods? What do visual methods contribute to research?

The Department of Social and Cultural Anthropology of the Vrije Universiteit, Amsterdam presents the Amsterdam Ethnographic Film Day during which we will screen ethnographic films and discuss the various theories and methods of visual anthropology. We aim to provide a platform for anthropologists and documentary makers engaging in visual anthropology to show their films and communicate their experiences with, and thoughts on, ethnographic film-making. For more information, visit our Facebook page or website. Lees verder

Van wie is Nederland?

ieder1Door Thijl Sunier    Vorige week zondag 25 september organiseerde #ieder1 – een initiatief van acteur Nasrdin Dchar – een demonstratieve tocht in Amsterdam met als motto dat de Nederlandse samenleving wel degelijk een eenheid is, maar dan in al haar verscheidenheid en diversiteit. Eenheid in verscheidenheid, zoals de Amerikanen dat noemen. Een paar duizend mensen liepen mee in de tocht en namen deel aan de manifestatie achteraf. ‘Goed dat dit gebeurt’, ‘blij dat ik er bij was’, ‘eindelijk ook eens een positief geluid’, was zo de algemene indruk van de deelnemers. Was dit naïef, niet effectief, wegkijken en vrijblijvend, zoals sommige azijnpissers meenden? Lees verder

“I belong in Africa”: African-Americans going ‘home’

Sankofa. Image: Damiyr Saleem Studios

Sankofa. Image: Damiyr Saleem Studios

By Marije Maliepaard        The Ghanaian ethnic group of Akan is (among other aspects) known for their Adinkra symbols. Symbols that represent concepts and are often connected to proverbs. They are used in African fabrics, clothes and pottery and nowadays also in logo’s, advertisements and wall paintings. One of their symbols of a bird stretching back to get an egg, named Sankofa, has become an important representation for Africans in the diaspora. The combination of the symbol and the associated proverb ‘se wo were fi na wosankofa a yenkyi’, which translates to ‘it is not wrong to go back for something you have forgotten’ embodies precisely what returned African-Americans feel: a desire to return home, to the soil of where their ancestors were taken from.

Lees verder

The reality of race: fieldwork experiences from Ghana

Millicent, one of the staff members of the hostel where I stayed, and I.

By Marije Maliepaard     Recently my Colombian friend and I were talking about being white in a country like Ghana. I told him I had never been aware of my ‘whiteness’ until I got to Ghana. In reply he said “of course you weren’t aware, you are part of the majority in your country”.

We silently continued our walk along the main road in Accra as I pondered his comment. I broke the silence and said, “It’s not only me being part of the majority but I just don’t see it. I don’t recognize people as being black or white.” He firmly said: “That can’t be true, no one is colorblind! Do you see those people approaching us? You see they are a woman and a man, you also see if someone is black or white.” I thought about it and said: “I don’t register it all the time, when I see people I don’t consciously think that is a man or a woman, or that person is black or white.” He finally saw my point which made me happy because I was starting to think that maybe my views on this differ from the view of others. Lees verder

Nog een fijne dag!

Goedemorgen meneer, ik heb hier een brochure voor u
met als titel “Komt er ooit een eind aan pijn en verdriet?”
Mag ik die aan u aanbieden?

Nee, dank u, mevrouw, doet u geen moeite.
Prima, meneer, nog een fijne dag!
U ook, mevrouw!

Wachttoren

Door Peter Versteeg      Handelaren in eeuwige waarheden – wie krijgt ze niet aan de deur? In tijden waarin boodschappen bij voorkeur digitaal gehaald worden, is het opvallend dat het huis-aan-huis evangeliseren nog lang niet verdwenen is. Nog steeds laten vooral de Jehovah’s Getuigen zich op deze manier gelden, bekend van hun Wachttoren en thematische boekjes waarop gelukzalige of ernstig kijkende mensen prijken. De Jehova’s Getuigen maken zich dan ook druk om het einde der tijden en hopen zoveel mogelijk mensen te redden van de ondergang voordat dat einde is aangebroken. Na het horen van de groet van deze vrouw ben ik echter niet meer zo zeker van de ernst van deze boodschap. Als ongelovigen gedoemd zijn om verloren te gaan, hoe prima kan dan mijn beleefde weigering zijn? Hoe fijn is mijn dag wanneer mocht blijken dat juist vandaag de laatste dag is, te laat om nog wroeging te krijgen en naar vergeving op zoek te gaan? Twee dingen vallen hier op: ten eerste, een relativerende houding ten aanzien van hun boodschap lijkt leden van eindtijdbewegingen niet vreemd te zijn. Het is alsof de Getuige een hoofdprijs wil uitreiken maar er genoegen mee neemt dat de potentiële winnaar in plaats van de prijs in ontvangst te nemen vrijwillig onder de tram loopt. Het nieuwe leven als bekeerling, de antwoorden op prangende levensvragen – het zijn opties geworden naast vele andere opties. Ten tweede, het taalgebruik van leden van eindtijdbewegingen voegt zich naar het dwingende onpersoonlijke lingo van de dienstverlenende mens die overal en iedereen een fijne dag toewenst. Dat relativeren en die taal hebben met elkaar te maken. Waar het eeuwig zielenheil een betrekkelijke voorkeur is geworden, daar heeft het ook geen zin meer om bijzondere woorden te gebruiken. Ook al ben ik inderdaad niet op zoek naar een religieuze waarheid, ik vind de relativering van die waarheid een verarming.

Peter Versteeg is universitair docent bij de afdeling Sociale en Culturele Antropologie van de Vrije Universiteit.

Een beetje zonsverduistering

Door Freek Colombijn      Ik ben op veldwerk in Indonesië en op het moment dat ik dit schrijf praten veel mensen nog na over de totale zonsverduis-tering die vanochtend, 9 maart, plaatsvond. Ik herinner me al te goed de eclips die ik samen met mijn vader en jongste broer in 1999 in Noord Frankrijk zag. Misschien is ‘meemaakte’ een beter woord dan ‘zag’. Het fenomeen is magnifiek door het bijzondere licht, de flonkerende corona en het tot rust komen van de natuur. Als ik van tevoren van de eclips had geweten had ik mijn speciale brilletje uit 1999, dat ik nog steeds bewaar, zo mee kunnen nemen. Dan was ik ook doorgereisd naar het gebied met een totale verduistering, want waar ik nu zit, in Surabaya, is de zon ‘slechts’ voor 80% verduisterd. Lees verder

Tussentijd

Waarom vonden de Keulse aanrandingen juist op Oudejaarsavond plaats?
Een antropologisch antwoord.

KlokSpWDoor André Droogers       In alle culturen worden overgangen ritueel begeleid. Denk aan een bruiloft, bij ons van vrijgezel-lenfeest via de huwelijks-sluiting tot de huwelijksreis. De overgang gaat gepaard met afwijkend gedrag, zoals aparte kleding, maar soms ook moreel afwijkend, zoals bij het vrijgezellenfeest kan voorkomen.

Een ander voorbeeld is carnaval, als overgangsritueel naar de vastentijd. Daarbij wordt allerlei normaal gedrag omgekeerd. Deel van het spel is dat de burgemeester de sleutels van de stad overdraagt aan Prins Carnaval. Mannen verkleden zich als vrouw. Bij carnaval hoort de lichte suggestie dat afwijkingen van de normaal geldende moraal mogelijk zijn. In tussentijden staan de normale machts-verhoudingen en gewoonten even tussen haakjes. Lees verder