Skip to content

Tag: fieldwork

Vreemd om vreemd te zijn

Antropologiestudente Silvia van der Wal koos Brazilië als plek waar ze haar scriptie wil schrijven. Dit is de laatste van een serie van drie mijmeringen over de omstandigheden waarin die keuze haar bracht. 

Het is een soort sport geworden om de wereld te verkennen zonder direct herkend te worden als toerist. Het is ook de enige sport waarvan ik durf te zeggen dat ik er in uitblink. Op Schiphol sta ik al in de starblokken, vanaf daar verander ik tot een wereldburger die overal thuis zou kunnen zijn. Bij iedere stap kom ik dan ook in de buurt van een nieuw thuis. In het begin zijn die stappen heel dwalend; mijn ogen en voeten zoeken zo ongemerkt mogelijk de fijnste plekjes. In steden over de hele wereld vragen mensen mij de weg. Vaak moet ik dan bekennen dat ik zelf ook verdwaald ben, maar zo zal ik er nooit uitzien. In het openbaar gebruik maken van een kaart is natuurlijk uit den boze in mijn tak van sport. De ontdekkingen dienen geleid te zijn door advies van locals, liefst natuurlijk in hun taal. Belangrijker nog is echter een speciaal instinct voor het kiezen van de locals – handen en voeten brengen je ook ver. Zo wist ik al op vele plaatsten mijn toerist-zijn te vermommen.

1 Comment

Een avontuur in hokjes

Door Silvia van der Wal  Trots geeft ik direct toe dat mijn leven vrij weinig structuur heeft. De enige constanten die ik al enige tijd nastreef zijn een zekere onafhankelijkheid, ontwikkeling en vrijheid. Wacht, dit klinkt net wat te spannend. De invulling die ik daar de afgelopen drie jaar aan heb gegeven was antropologie studeren en ondertussen werken in de horeca om mijn levensonderhoud en de reizen die daarbij horen te kunnen bekostigen. Zo, want na drie jaar antropologie kan ik het mij niet veroorloven mijn leven zo onzorgvuldig te romantiseren natuurlijk.

Waar ik hiermee naartoe wil is hoe ik, dankzij die houding, plotseling in Brazilië belande zonder daar veel over nagedacht te hebben. Een paar maanden geleden was het idee ontstaan dat ik mijn thesis ook best ergens anders zou kunnen schrijven, en waarom niet in Brazilië? Om eerlijk te zijn had ik meer weerstand verwacht bij het voorleggen van mijn plan, alsof ik de teleurstelling al had ingecalculeerd. Mijn verzoek was echter nog maar half geformuleerd, toen ik al toestemming en zegen ontving. Waarop ik direct alles begon te regelen, met alles bedoel ik hier voornamelijk het ticket, een paspoort en een afscheidsfeest. Pas toen ik mij hier eenmaal in mijn huisje had geïnstalleerd besefte ik werkelijk dat ik mijzelf – alleen – een compleet vreemd veld in had gestuurd en er nu voor de komende drie maanden dan ook alleen voor zou staan. Ik begon mij af te vragen waarom ik er nou eigenlijk voor gekozen had om mijn fijne leven in Amsterdam achter te laten voor een gek bergdorp. Was het verzet tegen het idee vast te zitten in een structuur?

2 Comments

Jeugd in Roemenie – een unaniem migratieverlangen, maar dan de H.A.M.-vraag…

Door Hendrine Stelwagen De jeugd in Roemenië heeft een zeer sterke mening over de situatie in hun land.  Ze weten erg goed te vertellen wat er mis is in Roemenie en wie daar schuld aan heeft. Deze visie is een van de belangrijkste elementen in de constructie van migratieverlangen.

3 Comments

Het beschermen van cultuur: een ethische kwestie?

Door Rojan Bolling De trein van Galle naar Colombo is, zoals de meeste treinen in Sri Lanka, een gemoedelijk gevaarte. Een lange bruin-rode machine, enigszins verroest, vettig en deels zwartgeblakerd van de dieseldampen, die licht heen en weer schommelend door het tropische landschap voortzwoegt. Binnenin zitten mensen met elkaar te praten op de bruin-leren bankjes die eigenlijk net te klein zijn voor grote Westerlingen zoals ik. De mensen die geen zin hebben om zich over het kabaal van de rijdende trein heen verstaanbaar te maken turen uit het grote open raam naar de voorbijgaande stranden, palmbomen, en kleine huisjes die langs het spoor gebouwd zijn.

Leave a Comment

Bonte en bedwelmende antropologie in Burundi

Door Lidewyde Berckmoes Mijn tweede week in het veld. Ik lees een paar bladzijden van Law in a Lawless Land, Diary of a Limpieza in Colombia van de antropoloog Michael Taussig. Beperkt internet en geen tv zorgen ervoor dat ik eindelijk toekom aan de boeken die al weken op me wachten.

Leave a Comment

Holland Days in Tainan

Foto’s door Oscar Salemink

Door Oscar Salemink Twee weken geleden woonde ik een conferentie bij in de stad Tainan in het zuiden van Taiwan, waar mijn bezoek toevallig samenviel met de “Holland Days” aldaar, volgens de oranje website opgefleurd met oranje klompen en tulpen en reclame voor “innovative Holland-Dutch design” welke geïllustreerd wordt met verwijzingen naar diezelfde klompen. Volgens het programma en het youtube filmpje konden belangstellenden deelnemen aan traditionele Hollandse activiteiten, zoals pannenkoeken eten, een fietstocht maken door de stad, sjoelen, een foto laten maken in klederdracht of met een ReuzeNijntje. Waarom Holland Days in Tainan, en dat al enkele jaren achtereen?

1 Comment

Migration and the politics of names

By Mohammad Amer It was not the first time I was asked about my ‘actual’ surname or, achternaam, as they say in Dutch. This time was during my introductory meeting with the FSW staff at the VU. I have been dealing with this question now for over a decade. Years ago my Dutch language teacher called me ‘Mohammad’ following the order of my full name ‘Mohammad Amer’. I told her that ‘I am called ‘Amer’, and if you call me ‘Mohammad’ I might not respond to you’. She said ‘that means Amer is your, roepnaam’ (meaning, in Dutch, literally the name people call you)? ‘Kind of’, I told her. Thus she noted my name as ‘Amer, Mohammad Amer’ on the attendance list. I accepted that as it sounded quite lyrical whenever she spoke it.

5 Comments

Fieldwork 2010: Staging the field

Photo by Clarence Sinclair Bull

By Rachel Visscher The colour of the hat was brown, the kind of brown a nice piece of chocolate has.

Every Sunday during the church sermons the chocolate-brown hat encapsulated my head. Its shape reminded me of the hats that are often seen in old twenties’ movies. Classical, yet slightly funny on the sides, a hat worn by the heroine of a film, an intriguing woman with a pale skin and smoky eyes.

The smoky eyes I did not have. They would not have been allowed in the orthodox Dutch Reformed church around which my anthropological fieldwork revolved. The pale skin, however, I did have, as an inevitable consequence of three months of fieldwork during wintertime.

1 Comment

Fieldwork 2010: Moscow (2): a bloody romance

Laura van Deventer. Foto Mirjam Dorgelo.

In part 5 of the fieldwork 2010 series, Laura van Deventer posts an update on her research in Moscow.

A few weeks ago I told you about my arrival, getting settled and first contacts with the ‘N’. Some of you have inquired about this mysterious group – who are they, what am I doing here? Although I can answer the second  question, and will try to do so in this post, I will not disclose what group it is I am doing research among. This is for security reasons. The ‘N’ have received some harsh treatment in the past and me mixing with them and gathering data about that, well, I’m just not quite sure if the authorities applaud that. Once I’m back in April, I’ll make it public, promised!

5 Comments