Invite by: Gorilla
—
Anthropologists in Art and Galeria Leto present:
May 23rd – June 15th, 2013
Invite by: Gorilla
—
Anthropologists in Art and Galeria Leto present:
Geplaatst in Antropologie & Wetenschap, Muziek/Kunst & Media, Uncategorized
Tags: art, design, exhibition, lecture
By Leonore van den Ende I recently took part in a workshop on ‘Multisited Ethnography’ at the VU given by Professor Nina Glick Schiller, a prominent anthropologist in the branch of migrant studies. I took part in this workshop because for the past two years I have been uncertain about the ‘ethnographicness’ of my PhD research. My research, in organizational anthropology, is about the practice and meaning of transition rituals in project-based organizations. Specifically, I studied six momentous transition rituals in three different projects in the Netherlands, where I have ‘zoomed in’ on each ritual followed by a process of ‘zooming out’ to relate the ritual observations back to each project and its unique history, prospect and context. Though I engaged in participant-observation during each transition ritual, I could not do so to the same extent at each project as they are large-scale, multi-sited organizational constructs. I had to accept that I could not be everywhere at once and therefore had to make conscious decisions concerning my research sites and sources of data.
The rest of my research entailed conducting interviews with a wide variety of ritual organizers, actors and attendees, and obtaining sufficient information about each project via a desk study and by visiting information centers, open days and project excursions. In other words, I have not conducted ethnographic research in the traditional sense as my research was temporally and spatially diverse and interspersed. This raised questions and doubts concerning the legitimacy of my ethnographic method. Some might call it ‘hit-and-run ethnography’ whereas others claim this form of multisited research is a development of ethnography that better suites our contemporary, globalizing societies and more complex research sites. This led me to question; what is it that makes a research ‘ethnographic’ as such? Lees verder
Door Ton Salman Veldwerk – de antropologen zijn er zo trots op en tegelijkertijd zo zorgelijk over. Het is wat ons onderscheidt van veel andere disciplines. Het is ons keurmerk, het levert ons de eigen-aard en kwaliteit van onze gegevens, en het biedt ons het mooiste type “data” dat bestaat: verhalen. Maar we worden toch vaak een beetje onzeker als men doorvraagt over de systematiek, de herhaalbaarheid, de controlemechanismen, de operationalisatie, de rubricering van de gegevens.
-“Wat doé je dan precies, qua onderzoekstechniek?”
-“Nou ja, je hangt rond met de mensen, je doet mee met de dingen, je kletst over de koetjes en de kalfjes, je vraagt eens dóór over hoe het zit, je drinkt een biertje (of chicha, of thee, of palmwijn, of mate, of aguardiente) met ze, je trekt óók een dikke jas aan of je smeert óók bug repellent in je nek, je hobbelt overal achteraan, je houdt je ogen en oren open – en dat hou je dan lange tijd vol.”
-“En dat noemen jullie wetenschap?” Lees verder
Geplaatst in Antropologie & Wetenschap
Tags: antropologie, Fieldwork 2013, Ton Salman, veldwerkervaringen, wetenschappelijke methodes
Onder de veelzeggende titel De managersuniversiteit is failliet. Tijd voor verandering! organiseerden de Verontruste VU’ers vorige week een symposium.
Enkele aanleidingen volgens de flyer:
Docenten die bezwijken onder de bureaucratie (ten koste van hun onderwijstaak), onderzoekers die hard met elkaar concurreren om onderzoeksgelden , ondersteunend personeel dat wordt beschouwd als overbodig, en studenten die steeds vaker in grote groepen onderwijs krijgen. En ook: aan McDonald’s ontleende managementmodellen, megalomane bouwplannen, bestuurders met topsalarissen.
Zie hier de zegeningen van het huidige bestuursmodel aan de Nederlandse universiteiten. Hoe moet en kan het anders? De Verontruste VU’ers trappen af. Te beginnen bij de VU.
Geplaatst in Hoger Onderwijs
Tags: Boris Slijper, Chris Lorenz, Ewald Engelen, Ida Sabelis, managers, onderwijs, Ottho Heldring, universiteit, Verontruste VU-ers, VU
Door Nadine Kliffen. Afstand maakt plaats voor reflectie. Nu ik weer terug in Nederland ben, heb ik meer ruimte in mijn hoofd om terug te kijken op mijn ervaringen in Tiharien. Zo werkt het, toch? Terugdenkend aan de momenten in het kleine dorp in de woestijn, heb ik het gevoel dat die herinneringen niet van mij zijn. Alsof het filmfragmenten zijn die ik vanaf de bank heb bekeken. En toch hoef ik alleen naar mijn door henna gekleurde vingernagels te kijken om te beseffen dat ik echt aan de rand van de Sahara heb geleefd.
Hoewel ik me al weken op het afscheid aan het voorbereiden was, kwam het alsnog snel en onverwachts. Het ene moment was ik thee aan het drinken met de zus van mijn gastmoeder, het volgende moment zat ik in de bus die me steeds verder weg bracht van Merzouga. Het beeld van mijn geëmotioneerde gastfamilie bleef op mijn netvlies hangen en het kostte behoorlijk wat kilometers voordat de knoop in mijn buik minder werd.
Die knoop werd niet alleen veroorzaakt door een gevoel van missen. Mijn onderbuik vertelde me dat ik mijn gastfamilie in de steek liet, en het stak dat zij niet zo gemakkelijk de wereld in konden trekken als ik. Toen zusje Zahra me voor de zoveelste keer duidelijk had gemaakt dat ik terug moest komen, samen met mijn familie, wilde ik haar dezelfde gastvrijheid schenken en zei dat ze altijd welkom was in mijn huis. Wetend dat de kans dat ik haar in Nederland mag ontvangen ontzettend klein is. Lees verder
Geplaatst in Antropologie & Wetenschap, Regio Midden Oosten & Noord-Afrika
Tags: antropologie, fieldwork, Fieldwork 2013, Marokko
By Luiza Andrade There’s a common saying in Haiti that reads “Chak kou kou klere pou jew.” Literally, it means that each firefly can only light the path for himself. It’s a saying that represents part of the living dynamics you’ll encounter if you enter the Haitian shelter here, in Brasiléia, and I’ll tell you why.
In the past two years, entrepreneurs and company representatives from all over the Country have been coming down to the Haitian shelter to select Haitian workers to fill in job positions that have long been suffering from the Brazilians’ unwillingness to stay in what they consider to be low-paid jobs.
Around five thousand Haitians have already entered the country illegally and gotten Humanitarian Visa through this city alone. Here, after a journey that can last from 8 to 20 days, they literally sit and wait for companies to come and take them away from the shelter and into a new life.
Door Ans Boersma Nog net zie ik een foto van de muur gegrist worden als we binnenkomen. “He is Kurdish, Saddam no like” fluistert de vrouw me toe. ‘Hij’ is de man met wie ik samenwerk. Zo ongeveer 24 uur per dag, want als hij om vier uur ’s nachts een aanvulling bedenkt voor mijn onderzoek, belt hij meteen. Ik noem hem de Gandhi van Hashimi Shamali. In de wijk doen mensen er alles aan om hem te pleasen. Want ze ruiken geld. Lees verder