Dagelijks leven in het vluchtelingenkamp van Kobani in Suruc, Diyarbakir, april 2015

Deel twee van een foto essay door Edien Bartels, Trudie Visser (tekst) en Marije Koudstaal (© foto’s). (Deel één) Zij schreven eerder een blog over de problematiek van de Ezidi vluchtelingen: “Er blijft ons niets over.” 

TUR_1504110032

Dagelijks leven in vluchtelingenkamp Suruc. In dit kamp wonen vluchtelingen uit Kobani en omstreken. Nadat Kobani is terug veroverd op IS gaan de meeste vluchtelingen terug. Mannen gaan vooruit om de stad Kobani weer leefbaar te maken. Vrouwen blijven langer in het kamp wonen met de kinderen tot het veilig is in Kobani. Ondertussen gaan families zo nu en dan terug. Het kamp is opgebouwd op een braakliggend stuk grond. De hele oppervlakte is bedekt met keien. Eenvoudige voorzieningen zijn opgetrokken; er is een douche en wasruimte, keuken en toiletgroep. Er is elektriciteit aangelegd. Elke tent beschikt over licht en in de winter had iedereen een elektrisch kacheltje. “God zij dank toonde deze winter mededogen,” aldus de opzichter.

TUR_1504110045

Vrouwenruimte. Op het terrein staat een grote tent waarop staat te lezen: vrouwentent. Hier komen de vrouwen en kinderen samen. Twee jonge meiden vertellen dat de vrouwen hier ook komen om te praten over de gebeurtenissen in Kobani.

TUR_1504110036

Het medisch team is georganiseerd door de vakbond voor medisch geschoold personeel en telt gemiddeld tien professionals. Bij toerbeurt sturen de Koerdische provincies een medisch team naar Suruc. Er is een strak geleide organisatie. In elk straatje worden twee vrouwen aangesteld aan vertrouwenspersoon. Zij geven aan de artsen door wanneer een vrouw moet bevallen, wanneer mensen ziek zijn en onderzoek behoeven, wanneer mensen zich isoleren, etc. Ook is er structuur in het schoonhouden van de straten en rondom de tenten.

TUR_1504110150

Straatje in het Kobani kamp. Omdat de mannen al terug zijn naar Kobani wonen hier nu vooral ouderen, vrouwen en kinderen.

TUR_1504110305

De tenten zijn schaars bekleed. Er zijn nauwelijks matrassen en beddengoed. De mensen slapen op de grond. De kinderen spelen in en uit de tenten.

TUR_1504110298

De schamele aankleding van de tenten komt goed naar voren op deze foto. Er staat links voor een klein kookapparaat. Het menu is sober. Er is geen vlees en groente beschikbaar. Het voedsel bestaat uit bulgur, rijst, brood.

TUR_1504110292

Keukentje met voedselvoorraad in tent voor moeder met vier kinderen.

IMG_10043

Spelende kinderen Er is geen speelgoed in het kamp. De kinderen hangen rond en vermaken zich met houten latten en stenen. Deze foto laat zien dat kinderen een wip hebben gemaakt. Verder spelen kinderen met steentjes en stukjes plastic. Bij de uitgang zien we oudere kinderen met lange kartonnen kokers die ze als zwaarden gebruiken. De school was gehuisvest in een tent. Op dit moment is er geen school meer omdat er al veel gezinnen zijn teruggegaan naar Kobani.

TUR_1504110098

Alle tenten in dit kamp dragen een groot logo van de Koerdische Autonome Regio. De tenten zijn geschonken door president Barzani. De Turkse regering steunt deze kampen niet. Het zijn de grotere gemeenten in deze regio zoals Mardin, Dersim en Diyarbakir die deze kampen financieren. Dat gaat wel van hun budget af. Er is nauwelijks hulp gekomen van Europa. Koerdische migranten hebben wel acties gehouden. Ook vanuit Nederland zijn er kledingacties geweest. Denen zijn op bezoek geweest. Duidelijk is dat de voorzieningen veel beperkter zijn dan in het kamp voor Ezidi in Diyarbakir. Er zijn twee opzichters die dag en nacht in het kamp blijven. De mensen kunnen in en uit lopen. Ze vertellen ons dat ze zich veilig voelen. Er zijn veel familiebanden tussen de bewoners van deze streek en de bewoners van Kobani en omstreken die in de kampen wonen.

IMG_10044

Tent opbreken om naar Kobani terug te gaan. De stad Kobani en omstreken is nu wel bevrijd van IS maar er staat niets meer overeen. Er liggen ook veel mijnen. Die moeten eerst geruimd worden. De bewoners van de kampen die teruggaan en niet meer in hun huis kunnen wonen (omdat het huis vernietigd is) mogen hun tent mee nemen. Op de foto is te zien hoe jongens de tent inpakken om mee te nemen.

TUR_1504110217

Als bezoekers zijn wij aantrekkelijk voor de kinderen. Na het uitwisselen van onze namen en het oefenen van enkele Koerdische woorden, barsten de kinderen uit in een liedje over de aanval van IS op hun woonplaats Kobani. Het lied is gemaakt door een vrouwelijke strijder van de YPJ (Koerdische verzetsbeweging in Syrië). Ze was getroffen door een kogel. Zonder verdoving werd ze geopereerd om de kogel eruit te halen. Ondertussen zong ze het lied om de pijn te overwinnen en zichzelf moed in spreken. Het is een grote YouTube hit geworden. “Kobani is verdrietig. Ze heeft pijn. Kobani is gewond. Ze huilt bittere tranen.” Deze strijdster identificeert zich met Kobani. Alle kinderen in het kamp zongen mee en veel volwassenen hadden het lied op hun telefoon. De vrouwelijke strijdster is later gesneuveld in de strijd voor de bevrijding van Kobani.Marij

Promotie Daan Beekers: Opvallend veel overeenkomsten tussen jonge christenen en moslims

Overtuigde christenen en moslims in Nederland hebben meer met elkaar gemeen dan vaak wordt gedacht. Dit blijkt uit het proefschrift Kwetsbare vroomheid: het geloofsstreven van jonge moslims en christenen in Nederland (Precarious Piety: Pursuits of Faith among Young Muslims and Christians in the Netherlands) van antropoloog Daan Beekers. Hij promoveert op 1 juli aan de Vrije Universiteit Amsterdam.

Lees verder

Slotwoord ABv-dag: Antropologie die ertoe doet

Op 29 mei vond in het Museum voor Volkenkunde in Leiden de jaarlijkse “Dag van de Antropologie” plaats, georganiseerd door de Antropologen Beroepsvereniging (ABv). De thema’s van de dag waren “De strijd om hulpbronnen” en “Publieke Antropologie”. Panels, seminars, etnografische films en ronde-tafel-discussies gingen dus over, bijvoorbeeld, de schaliegasdiscussie in Nederland, goudmijnbouw, de publieke rol van antropologie, voedselvraagstukken, en de toekomststrategieën van de ABv. Het was een levendige, drukbezochte en intense dag. Evenals vorig jaar werd Ton Salman verzocht een soort “slotcolumn” uit te spreken. Hieronder geven we de tekst daarvan weer.

Door Ton Salman      Het is een lastige en bedenkelijke eer, zo’n slotwoordje: iedereen is al gaargepraat, iedereens oren tuiten, en je kunt de veelheid, rijkdom en kwaliteit van de discussies tóch geen recht doen. Maar het staat in het programma, ik heb toegezegd en jullie moeten het dus nog even uitzitten. Wat volgt heeft niet meer pretentie dan wat gedachtenflarden naar aanleiding van vandaag; niet compleet, niet rechtvaardig en niet representatief.

Lees verder

What the F@*#CK happened??? ~the jigsaw puzzle of humanity

picture May 29th demonstration

© Saskia Jenelle

By Saskia Jenelle     This story relates to my fieldwork, which takes place in Amsterdam and concerns undocumented refugees. My research focuses on how refugees and the volunteers who work with them experience encounters with ‘others’, and how these encounters influences their perception of human dignity. I would like to share a recent experience with you. 

On May 29th 2015 the refugees from ‘We Are Here’ who resided in the ‘Vluchtgebouw’ (literally ‘Escape building’) had to leave the building that had served as their home for nine months. They were offered shelter in a barrack in Amsterdam-North and decided to walk the distance, making it serve as a form of protest to raise awareness for their need for adequate accommodations and fair legal proceedings based on international human rights.

To show support I joined the walk, together with friends and volunteers of the refugees who are active and loving supporters, and refugees from other ‘Vlucht-havens’. 

Lees verder

Dagelijks leven in het vluchtelingenkamp Singar van Ezidi’s, Diyarbakir, april 2015

Foto essay door Edien Bartels, Trudie Visser (tekst) en Marije Koudstaal (© foto’s). Zij schreven eerder een blog over de problematiek van de Ezidi vluchtelingen: “Er blijft ons niets over.” 

Foto 1 Edien

Straatje in het Ezidi kamp

Foto 2 Edien

Iedere ochtend worden de tenten opgeruimd. Het beddengoed, dwz de van wol gemaakte matrassen en dekbedden, liggen overdag in mooie stapels recht naast de ingang van de tent. Elke avond opnieuw worden de bedden tevoorschijn gehaald en uitgerold.

Lees verder

Religious violence and intolerance against Muslim minorities in South(East) Asia

FILE - In this June 13, 2012 file photo, a Rohingya Muslim man who fled Myanmar to Bangladesh to escape religious violence, cries as he pleads from a boat after he and others were intercepted by Bangladeshi border authorities in Taknaf, Bangladesh. She is known as the voice of Myanmar's downtrodden but there is one oppressed group that Aung San Suu Kyi does not want to discuss. For weeks, Suu Kyi has dodged questions on the plight of a Muslim minority known as the Rohingya, prompting rare criticism of the woman whose struggle for democracy and human rights in Myanmar have earned her a Nobel Peace Prize, and adoration worldwide. (AP Photo/Anurup Titu, File)

June 2012 – A group of Rohingya Muslims from Myanmar seeking refuge in Bangladesh (AP Photo/Anurup Titu, File)

The issue of large numbers of refugees arriving by boat has recently made headlines both in Europe and in Asia. Anthropologists at VU University will reflect on both these cases in the coming weeks. Lees verder

Wetenschappers zijn niet altijd genuanceerder over moslims dan populaire media

extremist

door Heleen van der Linden
Hij gaat tegenwoordig door het leven als de man van de glossy Mohammed-magazine, die deze zomer in de winkels ligt. Initiatiefnemer en hoofdredacteur van de Moslimkrant was op 4 mei te gast bij het televisieprogramma Pauw. De Nederlands-Marokkaanse Brahim Bourzik mocht samen met televisiejournalist Tom Kleijn en PVV-dissident Joram van Klaveren (nu VoorNederland, VNL) zijn zegje doen over de schietpartijen in Dallas (Texas, USA). Daar vielen twee doden tijdens een zogenoemde ‘anti-islambijeenkomst’, waar de American Freedom Defense Initiative cartoons van de profeet Mohammed toonde, met een prijzengeld van tienduizend dollar voor de winnaar. PVV-leider Wilders was een van de sprekers. Tijdens de schietpartij had hij het gebouw al verlaten. Wat betreft de toelaatbaarheid van Mohammed-cartoons benadrukte Bourzik meerdere malen dat je het daar niet mee eens hoeft te zijn, maar “het moet wél kunnen”. Een liberaal standpunt? Welnee, zo gingen mensen los op media als Twitter en GeenStijl: Bourzik doet aan “damage-control”.  Kortom, de ‘linkse media’ hadden weer eens een podium gegeven aan de zoveelste islamitische wolf in schaapskleren.

Lees verder