Category Archives: antropologie van kinderen

De grens bereikt: leraren staken!

Door Ike Haasjes          Donderdag 5 oktober is het zover: voor het eerst in jaren gaan basisschooldocenten een hele dag staken op een schooldag. Zij hebben symbolisch geko-zen voor de Dag van de Leraar en trekken dan in groten getale naar het Malieveld om de volgende eisen kracht bij te zetten.

1. Een eerlijk salaris: het primair onderwijs wordt structureel onderbetaald.

2. Een investering in het onderwijs voor minder werkdruk.

 

Toen ik in 2015 mijn masteronderzoek deed en mijn scriptie schreef over hoe basisschoolleraren omgaan met grote onderwijshervormingen (Haasjes, 2015), heb ik deze ‘eisen’ veelvuldig langs horen komen. Op de basisschool waar ik mijn veldwerk deed zag ik bijvoorbeeld vaak dat docenten die ruim voor 8:00 uur begonnen met werken ook pas na 17:30 naar huis gingen, en zelfs dan met een tas vol nakijkwerk (ibid, p. 26-28). Daarnaast vertelden de leerkrachten uitgebreid over de semesterplannen, groepsplannen en individuele plannen die voor klas en kind geschreven moeten worden, vaak gevuld met gelijksoortige informatie en die in de dagelijkse praktijk weinig gebruikt worden (ibid, p. 33). Daarnaast moeten docenten soms onhaalbare doelen in hun plannen zetten, bijvoorbeeld een voldoende citoscore voor 80% van de kinderen in de klas, ook wanneer ze weten dat dit niet realistisch is (ibid, p. 31). Dit vinden zij enorm demotiverend. Over de administratiedruk die docenten ervaren, zeiden ze het volgende: Continue reading

Fighting a silent killer in the slums

 

By Vera van Rijn     Although the media frequently reports on African children dying from malaria or HIV, it is actually pneumonia that is the biggest killer in children under five. With nearly 1 million annual deaths, pneumonia kills more children than HIV, diarrhea and malaria combined. Pneumonia is called ‘the silent killer’ because even today little attention is paid to this disease. In 2015 I joined a research team in the slums of Kampala, Uganda, in search of a way to stop children from dying of this disease. Continue reading

Dreamocracy: vluchtelingen als expert-docenten op middelbare scholen

Door Freek Colombijn    Mijn ouders waren tieners toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak en in de twintig toen Nederland bevrijd werd. Ze hebben aan den lijve ondervonden hoe het is om te leven in een land dat niet meer vrij is. Mijn moeder werkte als koerierster voor het verzet en mijn vader werd te werk gesteld in Duitsland en dook tijdens een verlof in Nederland onder om niet terug te hoeven. Ze hebben hun kinderen zeker niet achtervolgd met verhalen over de oorlog, maar wat wij wel met de paplepel ingegoten kregen was het belang van democratie en vrijheid. Vrijheid is niet vanzelfsprekend, 5 mei is een dag om de vrijheid te vieren (en 4 mei een dag om stil te staan bij de mensen die hun leven verloren in de strijd om de democratie te herstellen). Bij elke verkiezing gingen zij, en ga ik, stemmen: als een recht, maar ook als een plicht en als een voorrecht. Continue reading

Pregnancies, high-school drop-outs and personal struggles: The joys of anthropological fieldwork

DSC_0327By Laetitia Simorangkir     Now that I completed my thesis (on care arrangements in South African communities), I can really say that I love anthropology and do research. But there were times I did not like my work at all. In this blog I will explain why.

“Naoko told me that Salma had come to tell her that she was pregnant. Although the women were not related, Naoko seemed to take a parental-role towards Salma.” A fellow student, who reviewed the draft of my thesis, commented on this statement saying that I should explain more about the parent-child relationship: “Don’t leave it end so flatly. I want to hear what happens between them!”. When rereading my field diary, looking for more notes on these women, I realized I did not have that much information about them. And soon I remembered why. Continue reading

Time to look at girls differently

By Sophie Pape            Are you happy with your life? The way you have constructed it? What if you were born in another country? Would it be the same? It is likely that it will be quite different. Questions like these popped up while watching the documentary Time to look at girls: Migrants in Bangladesh and Ethiopia, which was shown by Marina de Regt during the EASA Anthropology of Children and Youth Seminar on 19 November 2015. Since June 2009, this EASA Network organizes monthly meetings, which bring together students, researchers, NGOs and policy makers working with children and youth (www.anthropologyofchildren.net). Continue reading

Onverwachts bezoek: aangename verrassingen tijdens het veldwerk

Door Mariska van Zanten            Met haar dochter van zes jaar oud bezocht moeder S. het Early Assesment Center in Nairobi. Ze wilde doorverwezen worden naar een goede school voor haar slechthorende dochter. De dag dat moeder S. daar langskwam was ik aan het participerend observeren en ik hoopte zo een goed beeld te krijgen van de geboden hulp aan ouders van dove en slechthorende kinderen. Ook was ik op zoek naar ouders die ik mocht interviewen en thuis bezoeken. Ik wilde de ervaringen van deze ouders in Kenia onderzoeken. Ik zou ouders onder andere een voorlichtingsfilm laten zien om data te verzamelen terwijl ik tegelijkertijd de impact van deze film onderzocht. Continue reading

De tolk als tolkgebruiker: de inzet van een gebarentaaltolk in Kenia

Dit artikel verscheen eerder in het Vakblad over Tolken gebarentaal in Nederland, en is hier gepubliceerd met toestemming.

Tolk bereidt zich voor

Door Mariska van Zanten     In 2013 vertrok ik voor mijn afstudeeronderzoek voor de VU master Sociale en Culturele Antropologie drie maanden naar Kenia om onderzoek te doen onder ouders van dove kinderen. Geschat wordt dat 90-95% van de dove kinderen niet naar school gaat in Kenia. Ouders spelen een belangrijke rol met betrekking tot het (niet) naar school sturen van hun dove kind. Toch zijn er ouders die hun dove kinderen wél naar school sturen. Dus was ik benieuwd naar de verhalen, ervaringen en beweegredenen van deze ouders.

Uiteraard had ik mij terdege voorbereid: Ik had van te voren al diverse contacten gelegd en ik regelde privé lessen Keniaanse Gebarentaal (KSL). Ondanks deze voorbereidingen was ik mij er van bewust dat het onmogelijk zou zijn om interviews in KSL te kunnen afnemen. Als tolk Nederlandse gebarentaal zou ik dus zelf gebruik maken van een KSL tolk. Het voelde als de omgekeerde wereld. De KSL tolk die drie maanden lang regelmatig met mij mee zou gaan, tolkte tussen KSL en gesproken Engels en/of Swahili. Zo veranderde mijn rol van tolk naar die van tolkgebruiker. Interessant, leerzaam en verwarrend.

Continue reading

“Nu kan ik met opgeheven hoofd over straat met mijn kind.”

Zanten1

Bordje in de tuin van de kostschool

Wat het betekent voor Keniaanse ouders om hun dove kind naar school te sturen.

Door Mariska van Zanten. Je dove kind naar school kunnen brengen in Kenia gaat om meer dan alleen educatie, zo blijkt uit bovenstaand commentaar van een moeder. Omdat ik meer wilde weten over deze ouders, het belang dat zij hechten aan onderwijs en hoe zij de toekomst tegemoet zien en deed ik van januari tot en met maart 2014 onderzoek in Nairobi, Kenia. Ik keek samen met deze ouders naar een speciaal, door Kentalis International, gemaakte documentaire “Deaf Role Models in Africa – Kenya” en ik bezocht hen thuis en op school om interviews af te nemen.

Continue reading

Antropologische observaties van een jonge moeder

standplaats

Mijn onbegrensde bengel in de Baltische Zee, zomer 2014 (foto door Inge Melchior)

Door Inge Melchior 16 Maanden geleden werd ik moeder van Jonah, en sinds die tijd denk ik al na over een blog stukje. Immers, moeder worden is een rite de passage, zegt men, en dat bracht mij terug bij oude antropologische wijsheren.

Mijn eerste antropologische observaties deed ik toen ik deel werd van ‘de groep van moeders’. Sinds Jonah 3 maanden oud is, gaan we wekelijks babyzwemmen en eens in de maand is er ‘mama-café’, een bijeenkomst voor borstvoedende moeders. Ik zie een identiteitsstrijd gaande bij deze jonge moeders, ie tegemoet proberen te komen aan de vele verwachtingen die ze ervaren vanuit de samenleving. Ik merk dat ze aan de ene kant het moederschap heel graag onderdeel maken van hun ‘nieuwe identiteit’, aan de andere kant de ontzettend sterke behoefte hebben om hun oude identiteit – van toen ze nog niet mama-van waren – kunnen voortzetten. ‘Pas jij alweer in je oude kleren?’ ‘Wanneer begin jij weer met werken?’ Pas als je beide kanten in evenwicht hebt, lijkt het, ben je een moeder van deze tijd: die is er én voor haar kind, maar zeker ook voor haarzelf.

Ik weet dat ik ‘ze’ schrijf. Hoewel ik een kind heb, check, en op dezelfde plekken kom als zij, check, en bij dezelfde gesprekken aanwezig ben, check, heb ik niet het gevoel dat Jonah mijn leven grandioos op z’n kop heeft gezet of dat ik me méér verbonden voel met vrouwen met kinderen dan zonder. Jonah heeft mijn leven verrijkt maar ik heb niet het gevoel dat hij mijn ‘ik’ een knauw heeft gegeven. Eigenlijk meer een boost. Sinds Jonah er is weet ik beter wat ik belangrijk vind in het leven. Het heeft een reden dat ik een draagzak heb gekocht, katoenen luiers gebruik, zoveel mogelijk biologisch koop (wie koopt er nu potjes?) en houten speelgoed prefereer. Jonah heeft me doen inzien, wat mijn waardes zijn en mijn diepste levenswensen. Continue reading